نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٤

شمس مبصره و قمر منير از آيات عظيمهء پروردگار جهان

طاعت او ذوق ايشان را به خود واداشته * تا كه آنها را ز هر كارى فرو بگذاشته

حسن ايمان بين ايشان و خداى لا ينام * رابطى باشد بسنده ، تا قيامت مستدام

فرط ايقان در دل ايشان و بسط اعتقاد * آنچنان باشد كه غير از او نباشد هيچ ياد

ميل‌شان سوى خدا من باب عشق و دوستى است * ( در طريق بندگى آداب عشق و دوستى است )

هر چه خواهند از خدا خواهند ، از اغيار نه * ( بهرشان جز امتثال امر ايزد كار نه )

جام لبريز محبّت را گوارا خورده‌اند * مهر غير از حق پرستى را زخاطر برده‌اند

در سويداى دل آنهاست خوف رستخيز * اين خصيصه كسوتى باشد به ايشان چون شميز

( 33 ) ميل‌شان بر حق گرائى ، وافر و محكم شده * قدّشان از طول طاعت ، منحنى و خم شده

رغبت آنان ز روى عشق ، سوى كردگار * كم نكرد از زارى ايشان به طىّ روزگار

پيش يزدان با مقامى كه بدست آورده‌اند * باز طوق خاكسارى را به گردن كرده‌اند

نيستند آنه بعحب و خود پسندى پايبند * تا بدين سان طاعت خود را فزون‌تر بشمرند

زارى آنها بعنوان پرستش يا ثنا * نيست انسان كه نمايانند خود را بر خدا

آن چنان باشد در ايشان بر خدا دلبستگى * كز وفور طاعت ، ايشانرا نباشد خستگى

( بر خدا تسبيح مىگويند هر ليل و نهار * انبياء در آيهء بيستم نموده آشكار ) « 1 »

بار ديگر درج دهان امام ، از توصيف ملائكه درّ و گوهر ميباراند و نكهت مشكينه‌اى از مدح ايشان در فضاء مىافشاند تا اينكه ايشانرا بندگانى معرّفى مىنمايد كه سستى و فتور در بندگى آنها وجود ندارد و آب دهانشان از كثرت ذكر و تسبح خشك و يا بس نگردد :

( 34 ) رغبت ايشان به ايزد كم نگردد تا ابد * اين فضيلت ريشه‌ها دارد در ايشان تا امد

كثرت راز و وفور ذكر و ورد روز و شب * كم نكرد آب دهان را از زبان و از دو لب

از خدا هرگز نمىگيرند اعراض و عطوف * از مشاغل مانع ايشان نباشد بر عكوف

( 1 ) سورهء انبياء ، آيهء 20