نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢٢

شمس مبصره و قمر منير از آيات عظيمهء پروردگار جهان

دامنشانرا از آلودگى به ريب شبهات مصون ميداند .

( 29 ) در مشيّت اين چنين باشد خداى حىّ را * كز ملائك منتخب كرده امين وحى را

بعض را وادار فرموده بحمل امر و نهى * با امانتهاى سنگين بر پيمبر همچو وحى

( آيهء قرآن در اين باره اشارت مىكند * خلق را بر رحمت و فسحت بشارت مىدهد

اللَّهُ يَصْطَفِي مِنَ الْمَلائِكَةِ رُسُلًا . . . . قرآن كريم « 1 »

از ادلّه ، آنچه بر توحيد باشد رهگشا * گفته بر آنها خداوند ، آشكار و بر ملا

بهرشان اسباب طاعت را فراهم كرده است * در دل ايشان تواضع را مسلّم كرده است

باب‌هاى حمد را بر روى آنان بر گشود * ( باب‌هائى كه ورود نفس و شيطانش نبود )

در جوار رحمت بىانتهاى كردگار ) * كلّشان معصوم و از هر شكّ و شبهه بر كنار

نيستند هرگز ز خشنودى ايزد منحرف * ( قدّشان بر طاعت حىّ توانا منعطف )

در اينجا امام ( ع ) باز از عصمت ملائكه بحث فرموده و جان ايشانرا از سنگينى آثام و اوزار اجرام مبرّى دانسته و به سبب ايمان محكمشان به خالق و اقرار و باورشان به توحيد ، قلب ايشانرا از ظنّ و شكّ و ترديد خالص و منزّه مىانگارد

( 30 ) نيست اندر دوش آنها بار سنگين گناه * ( عالم كون و مكان بر عصمت آنها گواه )

طىّ ايّام وليالى و مرور روزگار * حال آنها را نمىبخشند ضعف و انكسار

پايهء ايمانشان بس محكم است و استوار * ظنّ و شكّ ، از ساحت والاى ايشان بر كنار

نيست نار كينه فى ما بين شان افروخته * آتش حقد و حسادت در ميان افروخته

( 1 ) سورهء حج ، آيهء 75