نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣٢١

شمس مبصره و قمر منير از آيات عظيمهء پروردگار جهان

( اين همان نوريست تابان كز جمال ايزديست ) * ديدگان را هيچ تاب رؤيت آن نور نيست

او منزّه باد از اينكه ، بيند او را ديدگان * در نمىآيد به ظاهر ، بر نگاه بندگان

چون ملائك را نباشد تاب ديد آن ضياء * سر بحيرت مىبرند از اين تلألؤ بر ملا

( پس شوند از اين تشعشع مات و حيران در سماء * ( يا رب اين نور جمالت اينقدر زيبا چرا ؟ )

پس امام عليه السّلام در توضيح خلقت ملائكه اين چنين مىفرمايد كه خداوند آنانرا به صور و اشكال گوناگون و داراى بال آفريده كه تسبيح گويان و تقديس كنان جلال كبريائى او را مىستايند .

( 28 ) خلق فرموده ملائك را خداى ذو الجلال * صاحبان شهپر و دارندگان پرّ و بال

خلقت مرموزشان با شكلهايى مختلف * جملگى در درگه قدس جلالت معتكف

مىستايند از ره تسبيح و تقديس و ثنا * ( خالق و معبود عالم را هماره - بىريا )

آنچه از صنع خدا در خلق باشد آشكار * بهر خود هرگز نمىبندند روى اختيار

( نيستند همچون بشر كه بر خدا رشك آوردند * ادّعاى ايزدى را در سر خود پرورند )

( ابتداى سورهء فاطر وضوحا گفته است * با دلالت اين ره پر راهرو را رفته است )

همچنان ابداع چيزى را ندارند ادّعا * آنچه كه ابداع آن منسوب باشد بر خدا

( خود ندانندى شريك كردگار لا شريك * نيست اندر ساحت ايشان به غير از خير و نيك )

بلكه ايشان بندگانى بس گرامى طلعتند * مر خدا را هر زمان ، مشغول ذكر و طاعتند

شايگان باشد در ايشان جملهء رفتارها * از خدا پيشى نمىگيرند ، در گفتارها

سوره‌اى كه اين خصوصيّات در آن بر ملالت * سورهء بسيار ممدوح و شريف انبياست « 1 »

جعلهم فيما هنالك اهل الامانة على وحيه . . .

وصف همچنان در پيرامون عظمت ملائكه دور مىزند و امام عليه السّلام بعضى از ايشانرا حاملين ودائع امر و نهى و وحى الهى به پيغمبران معرّفى مىنمايد و

( 1 ) آيهء 26