نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٣١٢

خطبهء 90 از فرمايشات آنحضرت است معروف به خطبهء اشباح ( اشخاص )

در عطايش هيچ تأثيرى نخواهد داشتن * خلق بايد نعمتش را بىشمار انگاشتن

( 5 ) پيش او باشند نعمتهاى پنهان از نظر * ( كز خصوصيّات آن اولاد آدم بىخبر )

نيست ممكن خواستها آن را به اتمام آورند * ( سائلين را گر بود اوج تمنّاها بلند )

اوست بخشاينده‌اى كه ازدياد خواستها * صورت منفى ندارد از كنوزش كاستها

معنى نقص و خلل در گنج بذلش مبهم است * هر زبان از وصف تعميم عطايش ابكم است

استزادت « 1 » گر كنندى خواستاران روز و شب * بخل را هرگز نمىباشند در ذاشت سبب

امام عليه السّلام بعد از حمد خداوند عالم ؛ براى اينكه پرسنده را به اشتباه و خطاى خود متوجّه سازد و او را از خواب غفلت بيدار نمايد و مدح خدا را به آنچه كه سزاوار اوست به او و حاضرين و خلاصه نسل انسان آموزش دهد و ايشان را از انديشه در ذات لا يتناهى حقتعالى باز دارد بياناتى را ايراد مىفرمايد :

( 6 ) بنگر اى سائل كه پرسيدى ز وصف كردگار * وصف كن پروردگار عالمين را اين قرار

پيروى كن ز آنچه قرآنت هدايت كرده است * با صفاتى وصف كن كه آن اشارت كرده است

رستگارى را بدست آور بنور ساطعش * ( آشنا شو با براهين عميم « 2 » و قاطعش )

آن صفاتى كه نباشد در طريق انبياء * واجب آيد علم آن را واگذارى بر خدا

و آن صفاتى كه ندارد ريشه در متن كتاب * ( بايد از آن با كمال استقامت اجتناب )

آنچه روى جهل ، شيطانت به آن واداشته * ( پس ترا آنگاه مهجور از خدا پنداشته )

در پى آن شو كه بر تو واجب آيد علم آن * مر ترا چون آن بود ، حقّ خداى مستعان

سورهء اعراف آيه 180 در اين مورد فرموده وَ لِلَّهِ الْأَسْماءُ الْحُسْنى

( 1 ) زياده طلبى ( 2 ) عميم عمومى شده