نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٩٢

خطبهء 86

بجاى نگذارد . پس چنين ظنّ و گمان از زاويهء امام ( ع ) ، معلول و سقيم شناخته مىشود .

آن گمان دارنده را ظنّ از خطا سر زد برون * ( تا كه آخر در محاذات حقيقت شد زبون )

ظنّ او در جنب خود دارد ، قرينى چون دروغ * ( در قياس آيد بسان شهدناب و آب دوغ )

بلكه ملك و سلطهء آل اميّه بس كم است * رونق بازار ايشان با خبائث مدغم است

از حكومت بهر ايشان است حظّ اندكى * مثل طعم قند و حلوا ، در مذاق كودكى

جرعهء آبيست گويا در دهانى اندرون * آنكه مىنوشد ننوشد باز گرداند برون

ظلم را بنيان و ريشه در خبائث گفته‌اند * ( ناهيا ) بر انقراض ملك باعث گفته‌اند

پايان خطبهء 86