نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٩

خطبهء 82 از بيانات گهربار آن حضرت كه آن را خطبهء ( غراء ) يعنى نورانى مىگويند . و از خطب عجيبهء نهج البلاغه است .

( او از اين آلام پى در پى ملالت مىكشد * روى پشت خويش او زار ضلالت مىكشد )

ما از اين رنجش ، خدا را استعانت مىكنيم * از گزند و رنج اسقام استعاذت مىكنم

عباد اللّه ، اين الّذين عمروا فنعملوا . . . كجايند آنان كه عمر دراز كردند و متنعّم بودند

( 44 ) بندگانا ، اين جهانرا نيست چندان اعتبار * مردم عاقل نداد آن را زمام اختيار

در كجايند آن كسانى كه خداى مهربان * عمر طولانى عطا كرد و معيشت در جهان

نعمت افزون عطا فرمود و نيرو و توان * بسط حال و بسط قال و بسط مال بسط جان

همچنان افزونى اولاد و بسط اعتضاد * و آنچه ايشانرا ضرورت داشت يك جا ياد داد

آنچنان تعليم‌شان فرمود معبود النّسم * كاعتبار شهرت ايشان عيان شد چون علم

فرصتى اعطايشان كرد و هدر كردند بس * جملگى را با هوسرانى بسر كردند بس

( كفر نعمت عاقبت نعمت زايشان در ربود * چشم ايشانرا گرفت امّا ز غفلت تار و پود )

جملگى بودند در اوج رفاه و انبساط * در بساط زندگانى ، تندرست و با نشاط

نعمتش را بر فراموشى سپردند عاقبت * ( ضمن اين نسيان ندانستند قدر عافيت )

مهلتى دادند و احسان و تفضّل بىكران * ليك ايشان همچنان در خواب سنگين و گران

وعده‌ها دادند از فضل خداوند غفور * بازگشتند از سر اين سفرهء يغما بدور

اى بسا انذار گرديدند از نار جحيم * جذب‌شان ممكن نشد هرگز به راه مستقيم

( همچنان ماندند در گرداب غفلت غوطه‌ور * از نهاد خويش و از قانون فطرت بىخبر )

اى بندگان خدا : امم پيشين ، در اثر ازالهء جوهر ايمان در قلوب ، و اماتهء هستى باور در صدور ، مركب سركشى راندند و استحقاق خود را ميراندند .

( 45 ) بندگانا ، اى برايا ، از گناهان بر حذر * تا بكى وفق و مدارا ، از گناهان بر حذر