نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٦

خطبهء 82 از بيانات گهربار آن حضرت كه آن را خطبهء ( غراء ) يعنى نورانى مىگويند . و از خطب عجيبهء نهج البلاغه است .

زمانى به درك مىافتد .

( 37 ) پس عطا فرمود او را قلب و مغز و عقل و هوش * چشم بينا و زبان و قوّهء ادراك و گوش

تا سخن گويد ، ببيند ، درك نيك و بد كند * ( آنچه مىخواهد ، نمىخواهد ، قبول و رد كند )

از جهان عبرت كند بر حق نمايد اعتماد * ( از ره عبرت به عقل خود ببخشد ازدياد )

( بر خدا عصيان نورزد ، در نوردد راه حقّ * تا مبادا بر عذاب سخت گردد مستحقّ )

تا بحدّ اعتدال افتاد و ريشش بر دميد * ( چون كبوتر در دل كهسار و هامون برچميد )

از ره بالندگى افزود هر دم بر سرور * تا كه او را چيره شد بر دل ، سپاهى از غرور

عاقبت با گمرهى كرد از طريق حق فرار * نفس عصيان پيشه‌اش افتاد بيرون از مهار

گشت بازيچه سرشت سرنوشتش در هوس * ثبت شد نامش بديوان ضلالت بلهوس

سعى كافى دارد آنجا كه بيابد كام دل * هر خوشى را مىكند با ميل ، بر دل منتقل

( 38 ) در گمانش نيست كز رخ دادهاى اين جهان * روزى از راه قضا گردد بسوى او روان

او ندارد باكى از الحاد و خوفى از گناه * چون غريق بحر جهل است و اسير اشتباه

پس زنادانى و غفلت كامى از دنيا نبرد * عمر در لذّت بسر برد و به گمراهى بمرد

عمر اندك را بنادانى به پايان برد و رفت * اى دريغ از اينكه آخر در جهالت مرد و رفت

در ازاء نعمت افزون كه ايزد داده بود * منّت شكر و سپاسش از زبان افتاده بود

واجبات شرع را انداخت كنج انزوا * بر فرائض پشت پا زد ، پشت پا زد ، پشت پا

دهمته فجعات المنيّة فى غبّر جماحه . . . آنجا كه تند باد عصيان و سركشى و ظلمات هواپرستى نزديك شد غصّه و اندوه مرگ بسويش بشتافت و او را دريافت .

انتهاى سركشى و در ختام ابتهاج * مرگ با افزونى از غم كرد با او احتجاج

رنج مىداد و عذاب ، اسقام سخت و مهلكه * دردهائى چون تب و سردرد و مثل ذلك

شب به پايان برد با درد شديد و جانگزا * روز را همچون به صد رنج و فلاكت بر مسا