نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٦٢

خطبهء 82 از بيانات گهربار آن حضرت كه آن را خطبهء ( غراء ) يعنى نورانى مىگويند . و از خطب عجيبهء نهج البلاغه است .

( 27 ) اضطرارا مر شما را موقفى چون برزخ است * ( معبرى همچون صراط و روى جسر دوزخ است )

گامها در آن همى لغزند و مىلرزند سخت * آنچنانكه در مسير باد صحرائى درخت

هر كسى در آن دچار هول و وحشت مىشود * هر فقير و هر غنى مقهور دهشت مىشود

پس گذر خواهند كرد از آن قوى و ناتوان * كل ذرّيّات آدم ، سالخورده يا جوان

لا جرم اقدام‌تان لرزد بسان برگ بيد * از عبورش ناگزير است هر مطرّف « 1 » هر طريد « 2 »

( 28 ) پس بترسيد از خداوند توانا يا عباد * آنچنانكه مرد دانشمند ترسد از معاد

چون كسى كه ياد مرگ او را مشوّش ساخته * ترس و خوف روز رستاخيز بر او تاخته

چون كسى كه خشم و بطش كردگار منتقم * كرده جند و لشكر افكار او را منهزم

چون كسى كه ياد روز حشر و نشر و انتقام * منع آن دارد كه يابد زخم قلبش التيام

مثل آنكس كه عبادتهاى روز و نيمه شب * منع كرد او را بسى در زندگانى از طرب

همچو آن كس كه اميد او بلطف كردگار * كرده او را در تموز و فصل گرما روزه‌دار

همچنان بيدار شبهاى زمستان كرده است * ( خاطر و انديشهء او را پريشان كرده است )

دورى و زهد از جهان او را ز لذّت بازداشت * از لذائذ منع كرد و از فراغت باز داشت

كرد جارى دمبدم ذكر خدا را بر زبان * بر لبان آورد از فضل خداوند امتنان

و قدّم الخوف لامانه . . . ( متّقى ، خوف از معصيت را بر امن قيامت مقدم داشت ) بحث همچنان پيرامون تقواى او الالباب ( صاحبان عقل و انديشه ) است كه صاحب اين تفكّر سازنده و انديشهء برازنده ، ترس از معصيت را بر امان قيامت مقدّم داشته ، و ارزش اطاعت از خدا را بر سماء افراشته .

( 29 ) مقّقى را هست اين خوى و سجيّه آرمان * كاو مقدّم داشته خوف از گنه را بر امان

چشم پوشيد از اقاويلى كه از وى رشد كاست * منع كرد او را ز مشى و انتخاب راه راست

( 1 ) آنكه بر اطراف لشكر بزند ( 2 ) فرارى