نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٧

خطبهء 82 از بيانات گهربار آن حضرت كه آن را خطبهء ( غراء ) يعنى نورانى مىگويند . و از خطب عجيبهء نهج البلاغه است .

خدا بترسند . مانند ترسيدن كسى كه پند را بشنود و قلبا تقبّل نمايد .

( 15 ) بندگانا فاتّقوا اللّه بسان آنكه او * بر نيوشد پند را و در عمل گيرد نكو

گر زنادانى و غفلت مرتكب شد بر گناه * بر گناهش معترف گشته بداند اشتباه

بر حذر گرديد از خشم و عذاب كردگار * در قبال آن حذر ، آورد طاعت روى كار

روز رستاخيز را باور نمود و اعتماد * روى آن باور ، بدل پرداخت و وضع اعتقاد

با قبول وعظ و پند دلپذير و دل‌نشين * ( بس تقدّم يافت در خير و گرايش بر يقين )

از قيامت بر حذر كردند و ترسيد از حساب * از گناهش منع كردند و از آن كرد اجتناب

( 16 ) امر ايزد را اجابت كرد و گردن بر نهاد * دور گشت از گمرهى و يافت راه انقياد

كرد در هر مشكل و معضل به عقل خود رجوع * ( با خرد دريافت ، علاج واقعه قبل از وقوع )

با تعقّل يافت راه بازگشت خويش را * با انابت بارور گرداند كشت خويش را

بر امامان ، مقتدى شد با كمال پيروى * ( با تفكّر پاى كوته كرد از هر كجروى )

در طريقت راه را بر او نشان دادند و ديد * ( بىامان در آن قدم برداشت از دل آرميد

پس شتابان طالب حق گشت روى اختيار * با فرار از جهل و نادانى شد آخر رستگار

كرد با آزادگى كسب ذخيره بر معاد * ريخت بنيان بقا را از طريق اعتقاد

استظهار و كسب توشه ، از طريق طاعت به آفريدگار جهان ، و خدمت به آفريده شدگان ، خصلت رادمردان است و سيرت آزادگان .

( باز در توصيف همين مرد متّعظ و پند پذير چنين آمده است ) .

( 17 ) با اطاعت از خداى خويش و خدمت بر عباد * كرد محكم تكيه‌گاه خويشتن را در معاد

زاد خود افزود از دنيا براى روز كوچ * ( از چنين دنيا كه خواهد گشت آخر هيچ و پوچ )

توشهء خود را مهيّا ساخت آخر بر سفر * آن قدر كه احتياجش بود در اين رهگذر