نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥٤

خطبهء 82 از بيانات گهربار آن حضرت كه آن را خطبهء ( غراء ) يعنى نورانى مىگويند . و از خطب عجيبهء نهج البلاغه است .

نور تابان است امّا زود آفل « 1 » مىشود * ظلّ ممدود است ليكن محو و زائل مىشود

تكيه بر آن كردن و خاطر به آن پيراستن * نيست غير از خود تبه سازى و از جان كاستن

حتّى اذا آنس نافرها . . . اگر كسى كه روى عقل از دنيا دورى مىكرد با ان انس گيرد . . .

( 7 ) آنكه او را دورى از دنيا زروى عقل بود * يا جفايش را همى دانست و نفرت مىنمود

آن زمانيكه به دنيا از دل اطمينان نمود * سوى او چون اشتر سركش لگدها بر گشود

پس كسى كه بر چنين دنياى غادر دل نهد * با تمام تندخوئى بر زمينش مىزند

با حبال دام‌هاى خود شكارش مىكند * ( با كمان و تير و پيكان تار و مارش مىكند )

افكند بر گردن او ريسمان مرگ را * بر زمين ريزد ز سرو عمر شاخ و برگ را

مىفرستند يكسره بر خوابگاه تنگ گور * ( مىدهد هر مرد را پيوند با اهل قبور )

مىبرد بر مرجعى كه هر كسى را مىبرند * جايگاهى كه خدا را جمله اندر محضرند

مىكشد آنجا كه ما بين دو عالم برزخ است * ( در پى آن جايگاهى چون بهشت و دوزخ است )

تا ببيند حاصل اعمال خود را نيك و بد * يا به تعبير دگر آنچه زدنيا مىبرد

اخلاف از پى مىآيند و جاى اسلاف را مىگيرند و مرگ همچنان بر رخسار آنها گرد نابودى مىافشاند و از تباه كردن عمر ايشان لحظه‌اى باز نمىماند .

( 8 ) همچنين است از قديم آهنگ دنيا با سلف * اين چنين خواهد شد آخر قاهرانه با خلف

فوج اخلاف از پى اسلاف آيد دمبدم * مرگ هم از قلع و قمع ، بارى نايستد يكقدم

( 9 ) با سهام مرگ ، آنگه كه تصرّم « 2 » يافت امور * سير ايّام و ليالى منقضى شد در دهور

آنزمان امر نشور خلق ظاهر مىشود * مهر روز انقلاب حشر باهر مىشود

( 1 ) غروب كننده ( 2 ) بريده شدن