نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٦

تصويرى از ماهيّت زن ، در مرآت حقيقت ، و شناساندن هويّت ايشان ، با زبان نهج البلاغه

گويا توبيخ و سرزنش عايشه و پيروان او نيز منظور بوده است .

( 1 ) ايّها النّاس زنان از ارث و ايمان و خرد * بهره كم دارند اينك حجّت آن مستند

در تمتّع نقص دارند و ندارند اعتدال * جملگى از بابت ايمان و عقل و حظّ مال

( 2 ) نقص شان از حيث ايمان در نماز است و صيام * در زمان حيض تا پايان و وقت اختتام

( 3 ) ليك در عقل آنچه بر نقصان دليل و شاهد است * در شهادت هادو زن ، در حكم مرد واحد است

( 4 ) ليك در نقصان ارث آنچه دليل بارز است * ارث يكزن نصف ارث مرد واحد جائز است

( 5 ) پس چنان كه چهرهء ايشان عيان شد در نظر * از بد ايشان بترسيد و ز خوبان بر حذر

( 6 ) پس نبايد كرد از گفتار ايشان پيروى * تا كه آخر پاگذارى در خلاب كجروى

( گر يكى از واجباتت امر كردند ، آنزمان * جاى معروفى ببر دست تقبّل سوى آن )

( طىّ اتيانش مر ايشانرا بگوئيد آشكار * كاين تقبّل پيروى نآيد شما را در شمار )

( گر بامر مستحبّى سوقتان دادند هان * خويشتن را با تأمّل دور تر سازيد از آن

( چون شما را احتراز از مستحبّى اين چنين * خود يكى از مستحبّات است در مذهب يقين )

پس نشايد كرد بر اميال ايشان اعتناء * تا طمع دارند در اعمال منكر بر شما

( گر زنان محصور باشند و ملبّس در حجاب * آرزومنديم ايشان را سعادت در مآب )