نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٣

خطبهء 77

( مىنمايم با زبانم ، ذكر ياد نعمتت * ليك از دل نيستم ، در پيشگاه حضرتت )

( سخت بيزارم از اين انديشه‌هاى ناروا * از كجا جويم ترا راه تقرّب اى خدا ) ؟

( 4 ) اى خدا بر من ببخش آنچه شرارت كرده‌ام * گر بكس با ديدهء تحقير اشارت كرده‌ام

آنچه بيهوده به اين و آن زبان بگشوده‌ام * آرزوهاى پراكنده ، بدل افزوده‌ام

نابجا و ناروا هذيان و عاطل گفته‌ام * جاى گفتار نكو ، اقوال باطل گفته‌ام

طرز استغفار را گفتيمت آخر ( ناهيا ) * تا چه باشد از خدا ، امر مقدّر ( ناهيا )

از شاعر

جز تو بر قومى نخواهد بود اميدم اى خدا * چون ترا بر عالمى امّيد ديدم اى خدا

تا مرا بر من شناساندى و ديدم كيستم * خويش را از قيد اين و آن رهيدم اى خدا

از ضلالتها رهيدم تا كه با توفيق تو * عاقبت راه ترا بر خود گزيدم اى خدا

دره تحصيل دنيا دل به رنج انداختم * در چنين سوداگرى چيزى نديدم اى خدا

گر بيفتد پاى من در دام شيطان بين راه * بر رهائى از كجا آيد نويدم اى خدا

بارالها بر تو استغفار كردم از گناه * تا نمائى در همين مورد اكيدم اى خدا

با تو دانستم كه تو پروردگار عالمى * ورنه كى بر اين توانائى رسيدم اى خدا

( ناهيا ) آن كسى كه لطف حقّ او را سايه زد * گفت من خصم ترا گرز حديدم اى خدا

پايان خطبهء 77