نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤٢

خطبهء 77

خطبهء 77

خطبهء 77

از سخنان آن حضرت است ( كه كيفيّت استغفار و طلب آمرزش را به مردم ياد مىدهد و استغفار معصومين جهت آموختن به خلق است زيرا آنان داراى قوّهء عاصمه هستند و گناه نمىكنند تا از آن استغفار نمايند .

( 1 ) اى خدا بر من ببخشاى آنچه دارم از گناه * از معاصى هر چه دارم اعلم هستى و گواه

گر دوباره باز كردم بر معاصى راه را * زودتر بنما به اين مخلوق عاصى راه را

آنزمان آمرزش خود را بگردان سوى من * تا دوباره رنگ يابد از سعادت روى من

( 2 ) بارالها :

آنچه با تو عهد كردم بر شكستم عهد را * با جسارت از ره عصيان گسستم عهد را

وعده كردم تا اطاعت كرده باشم مر ترا * ( صد گنه را طاعتى آورده باشم مر ترا )

با چنين وعده وفا از من نديدى در عمل * ( در زبان گفتم ، ولى همّت نكردم بر عمل )

خدايا بر تقرّب تو زبانم از اوصاف جميلت مىگويد و بر تو تمايل مىجويد ولى قلبم راه تكاسل مىپيمايد و طريق تكاهل مىپويد . من هر چه در اثر عبادت و بندگى ، بدرگاهت تقرّب جستم و پيشانى تعبّد به خاك سفتم ، ولى در قبال آن انديشه‌هاى پريشان بسوى من شتافت و بخاطرم راه يافت .

( 3 ) بارالها :

صادقانه بر تو مىجويم تقرّب با زبان * ليك دارد قلب من ، پاى تخفّف در ميان