نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٣٩

خطبهء 75 از خطبه‌هاى آن حضرت ( كه مردم را ترغيب بصفات پسنديده كه موجب تحصيل سعادت آخرت و دنيا گردد مىفرمايد :

مصائب به آن اكتفاء نمايد .

( 4 ) صبر را مركب براى خويش داده اختصاص * استقامت در بلا او راست ملجأ يا مناص

( بر شدائد با شعار صبر غالب مىشود * رستگارى بر وجود خويش طالب مىشود )

توشهء مرگش بود تقوى و پرهيزگار از گناه * مىگذارد گام خود را بر سطوح شاهراه

( از فروغ لامع حقّ ، استضاعت مىكند * راه خلقى را چو راه خود اضائت مىكند )

( نيست از راه درخشان سعادت بر كنار * بلكه راه او هميشه ظاهر است و آشكار )

( 5 ) چند روز زندگى او را كمال مهلت است * مهلت مذكوره او را در حقيقت فرصت است

توشه بردارد ز كردار نكويش بر معاد * مرگ را آماده است هر لحظه روى اعتقاد

( دل به دنيا ور نياويزد كه آخر رفتنى است * هر كسى در تنگناى مرقد خود خفتنى است )

( عمر را بيهوده بر باد بطالت نسپرد * بلكه از آن بر معاد خود غنيمت مىبرد )

گفت ( ناهى ) را نصيحت رادمردى هوشيار * كز بطالت بر حذر باش و ز غفلت بر كنار

پايان خطبهء 75