نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢٥

خطبهء 68 از فرمايشات آن حضرت در نكوهش اصحابش ( كه براى جنگ با اهل شام يعنى معاويّه و لشكرش آماده نمىگشتند )

حجله نشينان به خود پرداخته .

( 4 ) از ته دل مىنمايم بر خدا سوگند ياد * حقّ را آن سان كه مىدانم نداريد اعتماد

در ميان خانه و كاشانه بسياريد و بس * لاف زن - افسانه‌گو - قومى انام بلهوس

ليك در ميدان جنگ وزير پرچم كمتريد * ( تا دهيد از راه وحدت دست بر هم كمتريد )

بر حيات چند روز اين جهان دل داده‌ايد * ليك بر دفع سيوف خصم ناآماده‌ايد

( 5 ) آنچه بر اصلاحتان انگيزه بود و داعيه * دانم و گويم اگر داريد گوش واعيه

داروى درد كجىهاى شما را دانمى * ( ليك بر تجويز ، آواى تبرّى خوانمى )

( با شما چون ظالمان رفتار مىبايد نمود * تا بر آيد آسمان از نار استبداد دود )

من كه با اصلاح‌تان جائز ندانم هيچگاه * خويش را در محضر ايزد نمايم روسياه

( 6 ) رويتان را خوار گرداند در عالم كردگار * ناتمام و كم نمايد حظّتان را روزگار

آنچنان كه سوى باطل مىشتابيد آشكار * جانب حق را نمانده اعتماد و اعتبار

ناهيا در بحر دل حق را به موج اعتماد * زنده گردان و توانا ، تا بمانى زنده ياد

پايان خطبهء 68