نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٤

خطبهء 64 از خطبه‌هاى آن حضرت ( در صفات باريتعالى )

( 1 ) حمد ، مخصوص است بر معبود حىّ لا شريك * آنكه بر شكرش نپردازند از آلاف ، يك

اوست در آفاق عالم حىّ مطلق ، حىّ حقّ * نيست در ذاتش صفاتى بر صفاتى در سبق

اوست بر هر چيز اوّل ، قبل اينكه آخر است * ( حىّ مختار است و بر ابداع و خلقت قادر است )

پيش از آنكه در نهان باشد عيان و ظاهر است * با كمال چيرگى بر كون و امكان قاهر است

( در صفاتش نيست تأخير و تقدّم چونكه آن * از صفات بارز و مشهود باشد در زمان )

( ذات پاك او مقدّم بر زمان و خلقت است * هستى اجسام را در آفرينش ، غايت است )

تأخير و تقدّم هميشه از صفات زمان است و زمان از لواحق حركت و حركت از لوازم جسم ، پس ، ذات پاك او مقدّم بر همه آنهاست .

( 2 ) غير از او هر كس مسّما شد بوحدت ، نيست نيست * ( اين تعدّد در كميّت‌ها بغايت ، نيست نيست )

در شمارش ، اين عدد ، سركوب حكم قلّت است * ( مبدأ اعداد و احصا ، مبتدى بر وحدت است )

بر خلاف واحدى كه در حقيقت واحد است * كثرتى در بر ندارد كلّ عالم شاهد است

هر عزيزى غير از او سركوب حك ذلّت است * چونكه معلول است و معلول هم ذليل علّت است

هر توانائى جز او خواهد شد آخر ناتوان * پس نخواهد داشت عنوان بقا را در ناتوان

غير از او هر مالكى مملوك باشد در جهان * زانكه او را هست استيلاى كامل بر جهان

( چونكه معلول است مخلوقى كه در اين خلقت است * جملهء معلول را عامل همانا علّت است )

( كلّ دانايان جز او را كسب و دانش بايدى * علم را هر جا و لو در چين ، پژوهش بايدى )