نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢١٢

مرگ فاصله‌ايست بسيار كم ميان شما با بهشت يا جهنّم

( 5 ) مدّت عمرى كه از آن ، مىزدايد هر نفس * پيش دانايان ، به كوتاهى سزاوار است و بس

پس نبايستى به اين كوتاه مدّت دل ببست * در مقابل از نعيم خلد جنّت ديده بست

( 6 ) غايبى كه دور و مهجور است و محروم از وطن * باز بايد گردد و خود را رهاند از محن

مركب ساعات و ايّام و مرور روزگار * سوى موطن مىكشد او را حضور كردگار

آنكه از محدودهء فردوس مهجور است و دور * تا به كى باشد به درد هجرت و دورى صبور ؟

آن زمانكه دورهء دورى و هجرت در گذشت * نوبت توديع و برگشت است و روز بازگشت

آنكه بر مىگردد از دورى و هجرت بر وطن * لازم است او را متاع و ارمغان پر ثمن

( 7 ) گر سعادتمند باشد يا شقىّ و تيره‌بخت * توشه بايد آنزمانكه آخرت را بست رخت

فتزوّدوا فى الدّنيا من الدّنيا ( پس در دنيا از دنيا توشه برداريد )

( 8 ) پس در اين دنيا ، از آن ره توشه بايد اخذ كرد * بهر روز فقر و فاقه ، خوشه بايد اخذ كرد

توشه برداريد و زاد ، اى اهل ايمان بر معاد * بر كسى در غير دنيا نيست جاى كسب زاد

( 9 ) آخرت را بهترين زاد ، اعتقاد و خشيت است * بنده را در مورد كردار نيكو همّت است

در خصوص مرگ و توبه پيشدستى كردن است * ( بيرق يكتاپرستى بر فراز آوردن است )

نفس را با عفّت و تقوا مسلّط بودن است * ( با كمال سعى و كوشش بر ثواب افزودن است )

چون كه مرگ از ديدگان او هميشه غائب است * لشكر غارتگر آمال بر وى غالب است

دمبدم او را كند شيطان مارد « 1 » همرهى * ( تا كه او را رهگشا باشد بسوى گمرهى )

مىكند او را به استغفار و توبه مرتجى « 2 » * بر هوىها مشتهى بر آرزوها متكى

تا به روزى كه اجل دريابد او را ناگهان * حال آنكه نيست در دستش ز توشه ارمغان

در پى اجل ، حسرت و اندوه ، مخصوص غافلى است كه ايّام عمر خود را در اثر غفلت و خوشگذرانى ، بهدر داده باشد .

( 1 ) مارد سركش ( 2 ) مرتجى - اميدوار