نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٠٣

خطبهء 57

( مىچشيد ايذاء مهلب « 1 » را به تلخى در مذاق * مىكشيد از آتش او سوز و دود اختلاق )

سيّد رضى مؤلف نهج البلاغه گويد ( و لا بقى منك آبر ) را كه مولا در اوّل خطبهء حاضر بيان فرموده در سه وجه نقل شده است . اوّل ابر - دوّم اثر - سوّم آبر ) . امّا اوّلى ابر كه منظور ازان كسى باشد كه درخت خرما را هرس كند و شاخه‌هاى اضافى را ببرد . دوّمى اثر و مقصود از آن كسى باشد كه حديث روايت كند واعظ سودمند را رد اختيار عوام قرار دهد . سوّمى آبز و مراد از آن كسى باشد كه واثب و بر جهنده است .

آن كسى كه شاخ زائد از درختان مىبرد * نام او در مكتب نهج البلاغه آبر است

و آنكه بر مردم همى گويد حديث و وعظ و پند * اسم آن صاحب كمال نيك محضر آثر است

سوّمى آبز كه در معناى ثانى پرجهش * آن همان باشد كه در مفهوم فرد ماهر است

قصد مولا نيست جز اصلاح نسل آدمى * سرزنش‌ها ناهيا هشدارهاى مثمر « 2 » است

پايان خطبهء 57

( 1 ) مهلب نام شخصى است ( 2 ) ثمر بخش