نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٨٦

خطبهء 49 از خطبه‌هاى آن حضرت عليه السلام ( در صفات حقتعالى )

( 1 ) حمد افزون از حساب و شكر افزون از شمار * بر خداوند يگانه ، مر جهان را كردگار

عالم و دانا ، بهر علم نهان و آشكار * تحت امر اوست كيهان و سپهر بيقرار

هستى او را گواهى مينمايد هر وجود * آن چه آثار و نشانى دارد از وى در وجود

از ره آثار ظاهر در بصائر ظاهر است * با كمال بسط و قدرت بر كوائن « 1 » ناظر است

چون كوائن را به او هر دم نياز ديگر است * كلّ ايشان ممكن و واجب خداى اكبر است

بر خلائق رؤيت او نيست ممكن با عيون * ( اوست بر كلّ خلايق رهنما و رهنمون )

( 2 ) ديدهء كس هستى او را نكرد انكار و جحد * ( گر چه او را خود نديده تا كنار گور و لحد )

چونكه آثار وجودش را نمايان ديده است * ( آنچه از آن عبرت آموزد فراوان ديده است )

قلب آنكس كه به او پى برد از راه خرد * اين محال است كه بكنه ذات پاكش پى برد

پروردگار عالم در علوّ الوهيّت آنچنان است كه هيچ چيز از او اعلى و افضل نيست ، و در نزديكى بخلايق آن سان كه چيزى از او نزديك‌تر نيست :

وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ : سورهء ق آيه 16

در بلندى برترى دارد بعالم در مقام * نيست مانندش ز ذريّات آدم در مقام

در شئون بالاتر از وى نيست فردى از عباد * در قرابت نيز او را لمس دارد هر فؤاد « 2 »

در بلندى نيست از خلق عوالم دور تر * ( از ته بحر عميق و از ثرى مهجورتر )

( 1 ) كائنات ( 2 ) فؤاد قلب