نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٩

خطبهء 45 از سخنان آن حضرت ( در مذمّت دنيا و مفاسد آن )

علّت گول و فريبش بين مردم آن بود * كز ره نيرنگ و خدغه سوى خواهان مىرود

ميگشايد مهر خود را در قلوب اهل خويش * ( در پى آن مىزند با علقم « 1 » اضلال ، نيش )

پس حالا كه دنيا به چنين غذر و بيوفائى اشتهار دارد بجاى اينكه بدان دل ببنديد ، كمر پرستش به خالق و خدمت بخلق در ميان بنديد و توشه و زاد آخرت را از آن برداريد .

بر حذر باشيد از اين دنيا كه فانى گشتى است * دل بكوچانيد زان ، زودا كه فانى گشتنى است

با پرستش بر خدا و بذل خدمت بر انام * توشه برداريد از آن ، با اهتمام و عزم تام

بر شما افزونى ثروت ندارد امتياز * پس شما را در ضرورت نيست افزون از نياز

( چونكه در افزونى آن محنت است و دردسر * مرد فرزانه ندارد كار ، در اين رهگذر )

در حلال آن حساب و در حرام آن عقاب * ( درّ مىپاشد بما از درج گوهر بوتراب )

ناهيا بر كس مقدّر نيست روزى از حرام * جز كه او را نيست بر حبل خداوند اعتصام

پايان خطبهء 45

( 1 ) علقم بسيار تلخ