نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٨

خطبهء 45 از سخنان آن حضرت ( در مذمّت دنيا و مفاسد آن )

خطبهء 45 از سخنان آن حضرت ( در مذمّت دنيا و مفاسد آن )

خطبهء 45 از سخنان آن حضرت ( در مذمّت دنيا و مفاسد آن )

( 1 ) حمد بيحد مر خدا را و سپاس بيكران * هزمان از خلق موجود زمين و آسمان

آن خدائى كه ز لطف او كسى نوميد نيست * رحمتش را انحصار و واژهء تحديد « 1 » نيست

نعمت او بر تمام اهل عالم شامل است * ( آنكه پويا و مجاهد ، و انكه سست و كاهل است )

دفتر آمرزش او نام هر كس را نوشت * ( جز كسى كه اختيارا از سعادت دست هشت )

آنكه او را مىپرستد از طريق بندگى * بهر او در بر ندارد خفّت و شرمندگى

چونكه تنها او ، پرستش را حقيق « 2 » و لايق است * آفرينش را يگانه كردگار و خالق است

( آنگهى كه بنده‌اش از دل پرستش مىكند * سوى او با نرمش افزون گرايش مىكند )

بسته هرگز نيست روى خلق باب رحمتش * از كساد و نقص بيرون است خوان نعمتش

( حبّ دنيا پرتگاهى است خطرناك در سر راه آخرت ) لذا اما ام عليه السّلام بعد از تحكيم مبانى شناخت و تعديل گرايشهاى اعتقادى ، ظواهر و زخارف دنيا را سدّ راه مقاصد عاليهء اخروى ميداند ، تا مبادا غول آمال و ديو اميال بر افكار و انديشه‌ها بتازد و پيكرهء عزايم « 3 » را معلول سازد .

( 2 ) بهر دنيا نيستى تأييد و امضاء گشته است * بهر اهلش نيز اين تأييد القاء گشته است

در نظرگاه محبّان خرّم است و خوشگوار * مىزند لبخند شيرين ، بر عذار خواستار

( 1 ) تحديد محدود كردن ( 2 ) حقيق سزاوار ( 3 ) عزائم عزيمت‌ها