نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٧٧

خطبهء 44 از فرمايشات آن حضرت ( در رابطه با مذمّت مصقلة ابن هبيره شيبانى ) حاكم شهرى در خوزستان

كار نيكو كرد در عتق اسارى « 1 » چون رجال * ( قلب آن بيچارگان را فارغ آورد از ملال )

ليك در ردّ بهاى آن ز دست ما گريخت * او بدين سان اعتبار و آبروى خويش ريخت

( در رهاسازى آنها محترم گشت و عزيز * ليك خود را كرد بىمقدار و ارزش در گريز )

( 2 ) مادح « 2 » خود را ز تعريف و ستودن باز داشت * واصفش را نيز از تصديق كردن باز داشت

علّت مدحش همان عتق اسارى بود و بس * ليك آن را با فرار خود بذّم آلود و بس

( 3 ) گر بپيش ابن بوسفيان نمىرفت آنزمان * هر چه در او بود باقى ، مىستاندم بىامان

بر نبود و نقص مالى را نمىكردم نظر * مىگرفتم بلكه حقّ خويش در اين رهگذر

مىگرفتم آنچه را كه داشت اندر اختيار * ما بقى را تا به موعد مىكشيدم انتظار

آنكه او را غشّ در دل بود و خسّت در نهاد * ( ناهيا ) او را نبايستى نمودن اعتماد

پايان خطبهء 44

( 1 ) اسارى اسيران ( 2 ) مدح كننده