نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٩

خطبهء 40

و دوباره آن جناب فرخّ لقا و آن سرور ملك سيما چنين فرمود

مرغ زهد و طاعت مردنكو و پارسا * پر گشايد عهد مير دادگستر در فضا

مرغ فاجر نيز در عهد امير مستبد * بهرهء خود مىبرد بر هر چه باشد معتقد

تا بدين سان عمر نيكوكار و فاجر بگذرد * ليك آن پاداش و اين قنطار كيفر ميبرد

ناهيا از دهر جز طاعت نماند بر كسى * بىضرورت نيست كسب آن براى هر كسى

اين قطعه شعر در همين زمينه از خود شاعر

بوى توحيد است ما را از ديار وحده * بر ندارند حاملان عرش بار وحده

عالم از دركش فرو ماند و بحيرت بر نشست * بىنهايت باد و بيحدّ اعتبار وحده

تابش خورشيد و نور پر فروغ ماه بدر * لمعه‌اى هستند گوئى از منار وحده

كون و امكان جملگى در اقتضاى حكم اوست * عالم هستى بود در اختيار وحده

با وجودش نظم دارند ، آسمان و عرش و فرش * باغ و گلشن رنگ يابند از عذار وحده

اين جهان و ماسوا را بىتفكّر آفريد * عاجز است انسان ز درك اقتدار وحده

حكم او در آفرينش از طريق حكمت‌ست * ليك غورى نيست ما را در شعار وحده

برقرار است اين نظام آفرينش تا ابد * با دوام ذات پاك و باقرار وحده

( ناهيا ) قرب مقامى را نيابند اهل جهل * تا مگر يابند قربت در جوار وحده

پايان خطبهء 40