نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٤

خطبهء 39

از فرمايشات آن حضرت ( هنگامى كه لشكر معاويه بر عراق از شام حركت ، نزديك كوفه رسيد مالك ابن كعب والى كوفه حضرت را از اين با خبر ساخت حضرت بر منبر تشريفات برده فرمود . نعمان ابن بشير با گروهى از شاميان بر مالك ابن كعب برادر شما فرود آمده ، مهيّا شويد و برادر خود را يارى دهيد . چون مردم اعراض كردند ، حضرت رؤساى ايشانرا دعوت نموده امر به اعزام فرمود ، قريب سيصد نفر گرد آمده بقيّه خودارى كردند آن بزرگوار به حالت غم آلود فرمود .

( 1 ) بر كسانى بىثبات و سست عهدم مبتلاء * بر چنين افراد بد پندار هستم مبتلاء

گر با ايشان امر و فرمانى نمايم بر جهاد * لا يطيعون لا يخافون معاد

( در ره احقاق حقّ خويش و كسب افتخار * ميكنند از فرط سستى و زبونى اعتذار )

گر بطاعت رهنمون باشيم تعلّل ميكنند * گر بجنگ دشمنان خوانم تثاقل « 1 » ميكنند

( 2 ) از چه رو بىپدرها بهر امداد خدا ؟ * اين چنين تأخير داريد و درنگ نابجا

از چه رو داريد در يارى رسانى انتظار ؟ * دوستان را كرده انبوهى اراذل در حصار

نيست آيا بر شما دين مبين و استوار * تا شما را متحد سازد براى كارزار ؟

غيرتى آيا شما را نيست قاءم در نهاد * تا بيارد در شما بر محو دشمن اتحّاد ؟

( از حميّت « 2 » چون شما را نيست ريشه در درون * خصم خواهد كردتان از اوج هستى واژگون )

فرياد كنان از شما يارى و همراهى ميطلبيم افسوس كه

( 1 ) تثاق سنگينى ( 2 ) حميّت غيرت و تعصّب دينى