نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٣

خطبهء 38 از خطبه‌هاى آنحضرت ( در بيان وجه تسميهء شبهه و اينكه كسى را از مرگ رهائى نيست )

و ان كسى را كه هواى زنده ماندن در سر است * خواه و ناخواه عاقبت بر ترك دنيا مضطر است

( پس سزاوار اينكه انسان ديده بندد از جهان * دست بر دارد ز تزوير و ريا و افتتان )

( رو نگرداند ز پيكار و جهاد و كار زار * پند و عبرت گيرد از پيشينيان روزگار )

ناهيا دنيا سراسر پند وعظ و عبرت است * گر كسى را چشم معنى نيست آخر ذلّت است

پايان خطبهء 38