نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٦٠

خطبهء 37

از فرمايشات آنحضرت كه گزيده‌اى از گفتار طولانى كه آن بزرگوار بعد از واقعهء نهروان فرموده و در آن شرح حال خود را از زمان رسول اكرم ( ص ) تا آن زمان بيان كرده است .

( 1 ) آن زمانكه مسلمين بودند قشرى ناتوان * پا گشادم بر قيام مخلصانه با توان

خويشتن را در ميان خلق كردم آشكار * آن زمان كه جملگى سر در گريبان در كنار

ناطق و گويا شدم آنگه كه وا ماندند خلق * مركب گنگى و تيه « 1 » و كيد مىراندند خلق

بر گذشتم فارغ از ظلمات جهل و اختناق * با فروغ نور ايزد از طريق استباق

جمله مجهولات بر من بود روشن همچو ماه * آن زمان كه مردمان بوند غرق اشتباه

خلق از اوصاف نيكويم بسى مدوهشتر * ليك من در شرح و اظهار ، از همه خاموشتر

در ره پيشى گرفتن در كمال و عدل و داد * شيوهء رجحان من دارد هماره امتداد

( 2 ) پس عنانى از فضائل را گرفتم اختيار * هر كجا كه خواستم ، برد همچو اسب راهوار

در مزيّت‌ها سمند باد پايم در جلو * چون فضايل را به استبداد كردم در گرو

همچو كوهم كه نجنبد با هجوم تند باد * ( بلكه در ادوار ، مىيابد قوامش ازدياد )

كو او را عيبى تا همّازان « 2 » را بجنباند ، و كجاست نقصى تا غمّازان « 3 » را بجولاند ، بلكه او وجوديست از گل تميزتر ، و از جان عزيزتر :

( 1 ) تيه سرگردانى ( 2 ) همّاز عيب‌گو ( 3 ) غمّاز سخن چين