نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥٤
خطبهء 35 از خطبه‌هاى آن حضرت كه بعد از رأى دادن حكمين فرموده
خطبهء 35 از خطبه‌هاى آن حضرت كه بعد از رأى دادن حكمين فرموده
خطبهء 35 از خطبه‌هاى آن حضرت كه بعد از رأى دادن حكمين فرموده
آنگاه كه عمرو اين عاص و ابو موسى طبق قرار داد تحكيم در دومة الجندل كه قلعه‌اى بين شام و مدينه بود بهم رسيدند و در رابطه با امر خلافت با هم گفتگو نمودند ، حضرت در آن هنگام بكوفه تشريف برده منتظر نتيجهء حكم ايشان بوده ، تا اينكه در اخر عمرو ابو موسى را فريب داد و قرار شد كه هر كدام بمنبر رفته امير خود را معزول داشته امر خلافت را بشورى محوّل نمايد ، عمرو ، ابو موسى را مقدم داشت تا بمنبر رفت و حضرت را از خلافت عزل نمود ، و پس از وى عمرو بمنبر رفت و معاويه را به خلافت نصب كرد و چون اين خبر به حضرت رسيد ملول گشته برخاست و اين خطبه را ايراد فرمود .
( 1 ) حمد مخصوص خداى لا يزال و زنده است * گر چه اين عالم سراسر از بلا آكنده است
( حمد باد او را فراوان در رخا و تنگنا * شكر باد او را فزون‌تر در خوشى و ابتلاء )
( 2 ) من گواهى مىدهم كه جز خداى مهربان * نيست هرگز خالق و معبود ديگر در جهان
هم گواهى مىدهم اينكه محمّد ( ص ) عبد اوست * هم رسول او و بر كلّ خلايق آبروست
از خدا بر آن جناب و آل اطهارش درود * ( آنچنانكه بر تحيّاتش مداوم بر فزود )
( 3 ) در پى اين كثرت حمد و وفور تهنيت * ( لازم آيد خويش را بر پند جوئى تعبيت )
ناصح دانا كه داراى كمال همّت است * خدمت او قابل تقدير و جاى منّت است
از چنين اندرز پرداز شفيق و مهربان * جاى تحسين است و تكريم و محلّ امتنان
مردمى را كه از اين ناصح گريز و غفلت است * مايهء فرط پشيمانى و جاى حسرت است
( 4 ) آنزمان كه امر تحكيم اندر آمد در ميان * رأى خود را در فساد آن كشيدم بر ميان