نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٥١

خطبهء 34

( 3 ) بر شما هرگز نخواهم داشت بارى اعتماد * طىّ آماد « 1 » و ليالى ( تا دم صبح معاد )

آن سپاهى نيستيد و آن غزات مقتدر * تا شما را يك بيك جويند قوم مفتقر « 2 »

( بر شما مايل نخواهد بود الّا دشمنان * آنچنانكه كاروانها را سپاه رهزنان )

( 4 ) نيستيد الّا بسان اشتران بىرعات * چون پريشانيد و سرگردان بهر سو بىثبات

مر شما را گر ز سوئى هست نظم و انسجام * سوى ديگر هست پاى انفصال و انصرام « 3 »

( 5 ) از غم و اندوه‌تان و اللّه ( پشت من خميد ) * بر شروع آتش دعوا ، شما بد مردم‌ايد

بر شما زيرا كه مكر و حيله مىبندد بس * ( آنچنانكه عنكبوتان راست ، حيله بر مگس )

در مقابل مر شما را نيست دام و مكر و كيد * تا شوند همچون غزالان بدام افتاده ، صيد

ظالمانه شهرها را ميستانند از شما * وا اسف جاى دفاع در خانه داريد اختفاء

دشمنان خوابى ندارد طىّ شبهاى دراز * فائق آمد بر شما امّا ز غفلت خواب ناز

( 6 ) خوار و مغلوبند آنان كه ندارند اتحاد * بهر دفع دشمنان خويش با هم اعتماد

دشمنان در پيش و ايشان در فراش خواب نوش * در ازاء جوششان اين سست بنيادان خموش

و ايم اللّه انّى لاظنّ ان لو حمس الوغى : سوگند به خدا اگر آتش جنگ بر افروخته شود از پسر ابيطالب جدا ميشويد مانند جدا شدن سر از بدن :

( 7 ) بىگمان گر آتش دعوا بيابد اشتعال * بر خدا سوگند ميگيريد از من انفصال

انفصال آنسان كه با تيغ است بين رأس و تن * رأس را امكان نباشد وصل گشتن بر بدن

( وحشتى كه اينك از دشمن به دل مىپروريد * از كجا بر امر و دستورم اطاعت ميبريد )

( 8 ) هر كه دشمن را به رغم خويش امكان داده است * بهر قتل خود مر او را تيغ برّان داده است

چون بجاى دفع شرّ او به خود پرداخته * دشمن خود را بجان خود مسلّط ساخته

( 1 ) آماد غايتها و نهائىها ( 2 ) مفتقر محتاج ( 3 ) انصراء منقطع شدن