نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٩

آيا واژهء ضعف و ترس در قاموس فرهنگ على بود ؟ هيهات :

آن زمانكه بر قريش ايّام شرك و كفر بود * جنگ من با اين طرفداران باطل بر فزود

وين هنوز هم كه بسى دارند قصد افتنان * باز با ايشان همى جنگم بسان آنزمان

پس مرا انگيزه‌اى بر جنگ ، غير از كفر نيست * ورنه بر من علّتى بر اين جهاد و جنگ چيست ؟

( 6 ) من همانطوريكه بودم در ميادين پيشتاز * اين هنوز هم هستم از آن استقامت سرفراز

( بر دفاع خصم ياغى استطاعت داشتم * از فرامين رسول ( ص ) خود اطاعت داشتم )

( با كمال ميل در هر جنگ همّت داشتم * در تمام تنگناها استقامت داشتم )

پيشتاز قوم بودم در مصاف كارزار * در هم اكنون نيز برخوردارم از آن افتخار

در دليرى پس مرا هرگز نباشد انكسار * ( با مخالف مىستيزم با كمال اقتدار )

پس شما را مشى در كوى ضلالت تا بكى * آرميدن در فراش خواب غفلت تا بكى

( زين ديار گمرهى باشيد لختى بر كنار * دست خود كوتاه داريد از ستيز و كارزار )

( ناهيا ) مولا على ( ع ) باشد بسان كوه نور * شاهدى فرّخ لقاست امّا نبيند چشم كور

على ( ع ) فرزنديست كه مادران روزگار از آبستن مثل آن عقيم هستند :

قطعهء ذيل از خود مؤلّف است : يا على

هر كه با وعظ تو اصلاح نشد ديو و دد است * اين سخن را نظر اهل فطانت سند است

دفتر وصف ترا گر بشمارند ورق * پيش ارباب خرد نامتناهى عدد است

شاهد برتريت در همه آفاق جهان * صدق گفتار خداوند كريم و صمد است

شير ميدان جهادى و جهان بر تو گواه * شيرزن مادر تو ، فاطمه بنت اسد است

نشنيدند ز تو وعظ ، براياى جهان * آن برايا كه شنيدند ز ميليون نود است

پيش تو آنكه ترا وصف نگارد شرفيست * وصف تو موج اصلاح و دليل خرد است

نخورد آب ، ز سر چشمه كوثر ( ناهى ) * آن كه در قلب وى از فاتح خيبر حسد است

پايان خطبهء 33