نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٤٢

خطبهء 32 از فرمايشات آن جناب ( در شكايت از اهل زمان خود )

خطبهء 32 از فرمايشات آن جناب ( در شكايت از اهل زمان خود )

خطبهء 32 از فرمايشات آن جناب ( در شكايت از اهل زمان خود )

روزگار همچنان بر نخوت و عتوّ ظالمان مىافزايد ) .

( 1 ) روزگارى كه بسا هستند اهل آن عنود * آمديم و ديده وا كرديم در ان بر وجود

عهد و عصرى كه همه هستند در آن ناسپاس * دارد از اعمال مردم ظلم و بيداد انعكاس

مىشمارند اندر آن مرد نكو را خوار و پست * پست را نيكو بدانند و شريف و حق پرست

ظالمان بر ظلم و استكبار ، افزايند بس * ( در زبان خلق ليكن قفل گنگى و خرس « 1 » )

( 2 ) بهره‌اى از دانش ما برنيايد دست ما * در عمل زيرا نمىباشيم با آن آشنا

آنچه ميدانيم ، اجراء مىنگردد در عمل * چون در آن ما راست پاى جهد و كوشش در وحل

ز آن چه را كه خود نمىدانيم و بر آن جاهليم * اى دريغا كز سئوال آن بغايت غافليم

( در پى اين جهل و نخوت ، از بلاى رستخيز ) * خوف در دل نيست و با نفس خطا پيشه ستيز

تا كه وارد مىشود بر ما زراه اقتضاء * ( آنزمان ديگر نخواهد داشت سودى ، ما مضى )

خصوصيّات اصناف مردم از ديدگاه نهج البلاغه ( اصناف اربعه ) ( مردم از لحاظ فساد ، چهار صنف هستند )

( 3 ) اوّل آنها كسى باشد كه او را از فساد * بر نگرداند به جز نقص و سقوط اقتصاد

مانع او نيست از فتنه ، به غير از اضطرار * همچنان كندى تيغ و ضعف و فقر اعتبار

( 4 ) دوّم آن كس كه كشيده تيغ و شمشير از غلاف * خويش را آماده كرده بر فساد و اختلاف

( 1 ) خرس گنگى دلالى