نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٣٤

خطبهء 29 از فرمايشات امام بزرگوار ( در توبيخ و سرزنش اصحاب خود از جهت مسامحه و سهل انگارى در جهاد )

( 1 ) اى انامى كه در ايشان ، جمله ابدان مؤتلف * ليك در آراء و آمال و عقايد مختلف

نرم كرده قولتان در لافگوئى سنگ را * تيز كرده كارتان در خصم ياغى چنگ را

در زبان گوئيد و امّا در عمل تأثير نيست * آنچه گوئيد و نپردازيد در تقدير نيست

در محافل اوج دارد غرّش اقوال‌تان * وقت جنگ امّا عيان است اضطرار حالتان

( 2 ) در مجالس سخت اظهار دليرى مىكنيد * ليك ، وقت جنگ و ميدان گوشه گيرى مىكنيد

بين‌تان كيت و كيت « 1 » همچنين حيدى حياد « 2 » * مرد جنگيم و ولى اى جنگ از ما دور باد

جملهء فوق در عرب اصطلاحا در هنگام فرار از جنگ گفته مىشود و در رابطه با كسى يا كسانى باشد كه غيرت جنگاورى ندارند .

ايا اگر شما را به يارى بخوانند ، يارى و كمك مىكنيد ؟ هيهات

( 3 ) از شما هر قوم ، يارى خواست روى اضطرار * بهره‌اى حاصل نشد غير از فريب و اغترار

و آنكه بر نفع شما زحمت كشيد و رنج ديد * بيگمان از زحمت خود سود و محصولى نچيد

راحتى او را نبخشيد آنچه زحمت برد و رنج * ( چونكه پستيد و رذل در ديدگاه نكته سنج )

( 4 ) مانع ذلّت نگردد مرد ترسو و جبان * ( آن كسى كه خم كند قامت براى دشمنان )

( 1 ) كيت و كيت در عرب از دلاورى خود گفتن كه چنين و چنان مىكنم ( 2 ) حيدى حياد وقت فرار از جنگ گويند يعنى اى جنگ از ما دور باش