نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٢٢

خطبهء 25

( بسكه ايشانرا ز غيرت ريشه دارد در درون * هر كه با ايشان گل آويز است گردد سرنگون )

بعد امام عليه السّلام در وصف فرزندان فراس بر حسب مثال اين شعر را خواند

هنالك لو دعوت اتام منهم * فوارس مثل ارمية الحميم

( يعنى اى امّ زنباع « 1 » اگر به جهت يارى فرزندان تميم ( بنى تميم ) را بخوانى سوارانى مانند ابرهاى تابستان برايت مىآورند ) .

( بهر استمداد اگر لب برگشائى بر كسى * هوشدار اى امّ زنباع آن نخواه از هر كسى )

گر مدد خواهى بخواه آن را ز اولاد تميم * تا رسانندت بسان ابر جنبان حميم « 2 »

( خطبه پايان يافت و مولا فارع آمد از بيان * تا رساند يك حقيقت را به امضاء بر زمان )

سيّد رضى مؤلّف نهج البلاغه در اين مورد چنين مىفرمايد .

ارميه جمع رمىّ و ابر باشد زان مراد * از حميم هم معنى و منظور فصل صيف باد

اينكه شاعر صيف را منظور كرده در بيان * علّت و انگيزهء آن آشكار است و عيان

سير ابر آن زبى آبى زياد و وافر است * در طبيعت اين علامتها هميشه ظاهر است

ليك ابر حامل باران ، باشد كندتر * نيست همچون ابر تابستان سريع و تندتر

شاعر اينجا از حميّت وصف كرده بيدريغ * چون سخن گفته ز غيرت ، با مثال ابر و ميغ

يعنى دعوت را بفوريّت اجابت مىكنند * جمله از روى وفادارى اعانت مىكنند

در دليل اين سخن‌ها شعر شاعر كافيه * آنچه گفته از فوارس خود دليل وافيه

در وفا ثابت قدم باش و مقاوم ( ناهيا ) * تا ترا بوئى رساند از مكارم ( ناهيا )

پايان خطبهء 25

( 1 ) ام زنباع كنيهء زنى است ( 2 ) حميم گرم يعنى تابستان