نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٩

خطبهء 21 از فرمايشات آن حضرت ( راجع به مرگ و قيامت )

( دور نمائى از يوم التّناد و ترسيمى از مرگ و قيامت )

( 1 ) آخر و پايان ، شما را هر چه باشد ميرسد * جنّت عظمى و دوزخ نيك يا بد ميرسد

هر كسى در عمر ، با پايان كارش روبروست * آنچه خواهد ديد چون فردوس و دوزخ پيش روست

مرگ در پشت حجاب است و قيامت پشت آن * سوق مىگردد بسوى اين دو پشتى كاروان

( مرگ يا روز قيامت هر دو وارد گشتنى است * نسل‌ها نوبت بنوبت اين جهانرا هشتنى است )

( 2 ) خويشتن را با سبكبالى بپرواز آوريد * جان خود را با هزار ايثار دمساز آوريد

بهتر است او زار « 1 » سنگين بر زمين بگذاشتن * نام خود را جزو نيكان ، بر سماء افراشتن

( با تلاش و اجتهاد از طالبين حق شويد ) * با سبكبارى بخيل كاروان ملحق شويد

( كاروانها از شما رفتند و دارند انتظار * تا بگيرند آزمندانه شما را در كنار )

آنكه اوّل رفته دارد آخرى را انتظار * تا كه گرد آئيد جمعا در حضور كردگار

آن زمان ، بر مجمع عالم معاد و محشر است * پيشگاه عدل و داد كردگار اكبر است

سيّد رضى رحمة اللّه عليه مؤلّف نهج البلاغه گويد ، اين كلام بعد از كلام اللّه تعالى و كلام رسول ( ص ) با هر كلامى سنجيده شود با تفوّق و رجحان از آن پيشى مىگيرد .

( بهر نسل آدمى تأليف عالى زد رقم * يارمان سيّد رضى تأليف كار محتشم )

اين چنين فرمود در وصف كلام بوتراب * جملگى در موقعيّت ، اهل عالم را خطاب )

گر بسنجند اين سخن با صد كلام ديگرى * با كمال حسن بر مجموع دارد برترى

( 1 ) اوزار بارها