نهج البلاغه ( منظوم بر اساس نسخه فيض الاسلام ) ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٥

خطبهء 19

( از سخنان آن حضرت به اشعث ابن قيس ) حضرت در بالاى منبر خطبه ميخواند كه اشعث به بعضىها اعتراض كرد و مردى گفت ما را از قبول حكمين نهى فرمودى و بعد به آن اجازه دادى و ما نمىدانيم كدام مقرون بصلاح است .

حضرت فرمود اين جزاى شماست كه در كار خويش تأمّل و احتياط نكرديد و مرا بقبول حكمين واداشتيد :

اشعث به مقصود حضرت پى نبرد و گمان كرد كه آن جناب ميفرمايد اين جزاى من است كه از مصلحت غافل ماندم لذا گفت اين سخن به ضرر و زيان حضرت تمام شد .

پس حضرت نگاه تند به او كرد و فرمود :

( 1 ) در خصوص من چه چيزت كرده دانا اينقدر * تا كه دانستى كدامين بر صلاحم يا ضرر ؟

بر تو باشد لعنت يزدان و لعن لاعنين * اى منافق ، زادهء كافر ، مضلّ مؤمنين

حائك « 1 » ابن حائك و فرزند مرد بدكنش * ( جاهل و ضالّ و محيل و بدنهاد و بدمنش )

( لعنت حضرت به اشعث بهر اعراضش نبود * بلكه او را بود از جهل و دوروئى تار و پود )

( سورهء دو ايهء إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ « 2 » * مىشود ما را به اين اصل مسلّم رهنمون )

اى اشعث به خدا قسم

( 2 ) بار اوّل ، كفر اسيرت كرد و بندى در كمند * بار دوّم دين اسلام عزيز و ارجمند

ليك از اين دو ، مال وجاهت ، عتق « 3 » و آزادى نداد * ( تا كه بر تو حاصل آيد آرمان يك مراد )

علّت اسارت او در كفر آن بود كه چون قبيله‌اش مراد پدر او را كشته بودند لشكرى

( 1 ) حائك بافنده ( 2 ) سورهء بقره ، آيه 159 ( 3 ) عتق آزادى