مكارم الآثار در احوال رجال دوره قاجار ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٢٢

* ( 9 - تولد حاج ميرزا زين العابدين شروانى ، مستعلى شاه ) *

آرزوى خويش بر يكسو نهاد * بر بساط لطف حق پهلو نهاد

اين گروه رند ربا نيستند * ديگران مردان اين ره نيستند

بيشهء شيران نه جاى روبه است * خرمن آتش نه مأواى كه است

خود نه جولانگاه خفاش است اين * منظر مهر ضياپاش است اين

چون‌كه منزلگاه رندان است اين * بهر زاهد طرفه زندان است اين

چون سخن از حلقهء مردان رسيد * پس قلم بايد بهر دفتر كشيد

هركه در راه طريقت ره رود * بايد از مردان ره آگه شود

پس نگارم نسبت اين سلسله * از دل شيران برآرم ولوله

گرچه از مردان اين ره نيستم * پيرو پيران ربا نيستم

تا بود جان چاكر أهل دلم * مهر ايشان است در آب و گلم

بر در پيران اين ره بنده‌ام * من سگ اين آستان تا زنده‌ام

گر بخوانندم سگ اين آستان * پاى بگذارم بفرق فرقدان

بندهء درگاه سلطان ولى * چاكر أهل صفا ثابتعلى

چون رخ از هر دوجهان برتافتم * اين لقب از پير كامل يافتم

پير كامل قطب گردون كمال * مظهر حق در درياى وصال

در شريعت پيشواى أهل دين * در طريقت مرجع أهل يقين

آنكه از جام وفا مست على است * در گشاد كارها دست على است

( تا آخر )

هشتم : مرحوم آقا محمد تقى عارف اصفهانى ( ره ) كه بناء بمسطورات ( ص 131 ) نيز در شيراز متولد شده ، و امر معيشت از تجارت مىگذرانيده ، و در أوائل حال بكمند عشق جوانكى عطار گرفتار ، و ببوى محبت او مشام جان را معطر مىكرد ، و آخر بمفاد المجاز قنطرة الحقيقة ، جذبات شوق إلهى در كانون دلش جلوات نموده و به خدمت صاحب عنوان رسيد ، و حلقهء ارادتش را در گوش جان و دل كشيد ، و در زمرهء فقيران صداقت كيش و درويشان ارادت‌انديش درآمد ، و اين أشعار آبدار از أفكار أبكار اوست :

تا دلم با درد عشقت كرد خوى * دردهايم جمله درمانى گرفت