مكارم الآثار در احوال رجال دوره قاجار ( فارسى ) — الجزء ١، الصفحة ٧٥

* ( 38 - وفات هاتف شاعر اصفهانى عليه‌الرحمه ) *

گر باقليم عشق رو آرى * همه آفاق گلستان بينى

بر همه أهل آن زمين بمراد * گردش دور آسمان بينى

آنچه بينى دلت همان خواهد * وانچه خواهد دلت همان بينى

بىسروپا گداى آنجا را * سر بملك جهان ، گران بينى

هم در آن ، پابرهنه جمعى را * پاى بر فرق فرقدان بينى

هم در آن ، سربرهنه قومى را * بر سر از عرش ، سايبان بينى

گاه وجد و سماع ، هريك را * بر دو كون ، آستين‌فشان بينى

دل هر ذرّه‌اى كه بشكافى * آفتابيش در ميان بينى

هرچه دارى اگر بعشق دهى * كافرم گر جوى زيان بينى

جان گدازى اگر به آتش عشق * عشق را كيمياى جان بينى

از مضيق جهات درگذرى * وسعت ملك لامكان بينى

آنچه نشنيده گوش ، آن شنوى * و آنچه ناديده چشمى آن بينى

تا به جائى رساندت كه يكى * از جهان و جهانيان بينى

با يكى عشق‌ورز از دل‌وجان * تا به عين اليقين عيان بينى

كه يكى هست و هيچ نيست جز او * وحده لا إله الا هو

مرحوم هاتف فرزندان چندى داشته ، يكى ميرزا محمد سحاب كه در 1222 بيايد .

و ديگر : دخترى بنام بيگم كه شاعره‌اى شيرين كلام بوده ، و تخلص رشحه مىنموده ، و در « مجلهء ارمغان 15 : 14 » او را ذكر كرده ، و تعريفى بليغ از او نموده ، و نوشته كه وى بهتر از برادرش سحاب شعر مىگفته ، و لختى از أشعار او را آورده كه اين چند فرد از آنها است :

پى وصل تو ما را زور و زر نيست * نگاه حسرتى داريم و آهى

به مقصد پى برم كى ، رشحه چون نيست * به غير از بخت كمره خضر راهى !

جدا از زلف و رخسار تو جان دادم بناكامى * نه خرم از تو در صبحى ، نه دلشاد از تو در شامى

ندارم غم ز قرب مدعى رشحه ، كه در كويش * كنون قربى كه هست او را ، مرا هم بود أيامى