الإعتقادات في دين الإمامية ( فارسى ) — الصفحة ٧٩
باب ( بيست و دوم ) اعتقاد در وعده و وعيد الهى
صغيره ، و اما توبهداران از گناهان محتاج بشفاعت نيستند .
و جناب نبوى صلى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمودند : هر كه ايمان نياورد بشفاعت من خدا شفاعت مرا نصيبش ننمايد ، و فرمودند : هيچ شفاعتكنندهاى مقبولتر از توبه نيست :
و رتبهء شفاعت براى انبيا است و اولياء و اوصياء و مؤمنين و ملائكه و بعضى از مؤمنين شفاعت مينمايد براى مثل ربيعه و مضر كه دو قبيله عظيمهاند از عرب و آن مؤمنى كه كمتر شفاعت مىكند سى نفر را شفاعت مينمايد ، و شفاعتى نميباشد براى اهل شك و شرك و نه براى اهل كفر و انكار ، بلكه خاص گناهكاران اهل توحيد است .
باب ( بيست و دوم ) اعتقاد در وعده و وعيد الهى
باب ( بيست و دوم ) اعتقاد در وعده و وعيد الهى
ابن بابويه رحمة اللَّه عليه گويد :
اعتقاد ما در باب وعده وعيد الهى اينست كه هر كس خدا او را وعده ثوابى داده آن ثواب حاصل مىشود براى آن كس ، و هر كه را وعيد عقابى بر عملى فرموده مختار است اگر عذابش كند بعدل او است و اگر عفوش نمايد بفضل او است و خداوند ستمكاره نيست براى بندگان .
و حقتعالى فرموده : بدرستى كه خدا نمىآمرزد اين را كه شرك به او آورده شود و مىآمرزد مادون شرك را براى هر كه ميخواهد « 1 » و اللَّه اعلم
( 1 ) إِنَّ اللَّهَ لا يَغْفِرُ أَنْ يُشْرَكَ بِهِ وَ يَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ يَشاءُ سوره نساء آيه 51