الإعتقادات في دين الإمامية ( فارسى ) — الصفحة ٧٦

باب ( هيجدهم ) اعتقاد در رجعت

و در صورتى كه چنين گفتند معلوم است كه مردگان بوده‌اند . و نظير اين فقرات بسيار است ، پس به صحت پيوست كه رجعت در امتهاى گذشته ميبوده ، و جناب نبى صلى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمودند كه وقوع مييابد در اين امت مثل آنچه در امم سالفه ميبوده ، ( حذو ) نعل بالنعل و قذة بالقذة .

مترجم گويد : لفظ قذة بمعنى پرتير است و پرهائى كه بتير مى چسبانند بيك اندازه است .

مصنف گويد : پس بنا بر اين قاعده لازم آمد كه در اين امت هم رجعتى باشد .

و مخالفان ما نقل نموده‌اند كه چون مهدى خروج نمايد عيسى بن مريم فرود آيد و در عقب او نماز گذارد .

و معلوم است كه نزول عيسى به زمين بمعنى عود او است به دنيا بعد از مردنش ، زيرا كه حقتعالى ميفرمايد : إِنِّي مُتَوَفِّيكَ وَ رافِعُكَ إِلَيَّ « 1 » يعنى اى عيسى بدرستى كه من قابض توام و بلند گردانندهء توأم بسوى خود .

و ايضا در قرآن فرموده كه : حشر نموديم خلايق را پس احدى از ايشان فرو نگذارديم « 2 » .

و دو جاى ديگر از قرآن فرموده : روزى كه حشر مينمائيم از هر امتى فوجى از آن كسانى را كه تكذيب بعلامتهاى ما مينمودند « 3 » و معلوم است كه آن روزى كه همهء خلايق محشور ميشوند ، غير آن روزى است كه فوجى محشور ميگردند .

( 1 ) سوره آل عمران آيه 48 ( 2 ) وَ حَشَرْناهُمْ فَلَمْ نُغادِرْ مِنْهُمْ أَحَداً سوره كهف آيه 45 ( 3 ) وَ يَوْمَ نَحْشُرُ مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ فَوْجاً مِمَّنْ يُكَذِّبُ بِآياتِنا سوره نمل آيه 85