منظر الأولياء ( در مزارات تبريز و حومه ) ( فارسى ) — الصفحة ٥٠

در ذكر امام همام ابو القاسم محمد بن حسن بن على بن محمد بن على بن موسى بن جعفر بن محمد بن على بن حسين بن على بن ابى طالب

در سال دويست و پنجاه و شش هجرى اول سال از خلافت المعتمد على الله عباسى دانسته‌اند . مادر آن حضرت را ام الولد كنيت و نرجس خاتون نام بود . در نام و كنيت با حضرت خير الانام موافق است . و القاب همايونش : مهدى ، و منتظر ، و خلف ، و صالح ، و صاحب الزمان ، و قائم و صاحب‌الامر است . در وقت وفات پدر بزرگوارش بنا به روايت اشهر پنج‌ساله بود . حضرت واهب العطايا آن حضرت را در حال طفوليت مانند يحيى حكمت عطا فرموده و در صغر سن امام انام گردانيد و به‌سان حضرت عيسى بن مريم در وقت صباوت به مرتبهء ارجمند رسانيد .

راقم گويد كه عجب از اشخاصى است كه قائلند بر اينكه خضر و الياس از انبيا و دجال و شيطان از اعدا در قيد حياتند و انكار دارند وجود ذىجود صاحب الزمان را ، و حال آنكه آن حضرت افضل است از انبياء سلف ، و اوست صاحب نبوت مطلقه و ولايت كليه . عجب‌تر آنكه بعض از متصوفه كه خود را از اهل دانش شمارند و از ارباب بينش پندارند قائلند بر اينكه در ملك هندوستان در ميان برهمنان و جوكيان ، مرتاضان و رياضت‌كشانى مىباشند كه به سبب حبس نفس و قلت اكل ، چند هزار سال عمر كرده و مىكنند ، با وجود اين اعتقاد ، منكر وجود آن حضرت‌اند . فقير گويد منكر وجود آن حضرت در حقيقت منكر قدرت بارى تعالى است . منت خداى را كه فقير را همچون آفتاب روشن شده است كه كيمياگر از اجزاء متفرقه اكسير ساخته بر نقره طرح مىكند و آن نقره را طلاى احمر مىسازد و حال آنكه نقره در اندك زمان پوسيده و نابود مىشود و طلا برعكس آن چند هزار سال بر يك منوال است و نابود نمىشود . پس اگر ولى خدا مانند آن كيمياگر از اكسير التفات [ 13 ] خويش بدن خود را همرنگ روح گرداند و باقى و دائم سازد بعيد نخواهد بود و آنان كه منكر وجود آن حضرتند و لفظ « مهدى » و « صاحب زمان » را تأويل مىكنند از كوردلى ايشان است و الا به اندك شعور چه جاى انكار است وَ اللَّهُ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ إِلى صِراطٍ مُسْتَقِيمٍ « 1 » .

( 1 ) . بقره / 213 .