منظر الأولياء ( در مزارات تبريز و حومه ) ( فارسى ) — الصفحة ٣١٢

سروده‌ها

چون‌كه بادى پرده را درهم كشيد * سر صحن خانه يكسر شد پديد

262

چون ملك بقا نشد ميسر * ز آن جمله به كل طمع بريديم

226

چون موى بند حورا چون پارهء پرى * چون ناخن بريده چو ابروى مرد پير

231

چون نيم‌طوق فاخته از زر ساخته * يا در كنار ماه درفشان درفش مير

231

چهار شهر است خراسان را از چهار طرف * كه وسطشان به مسافت كم صددرصد نيست

223

حبذا خاك ساكنان رهش * پاك‌بازند پاك از اهوا

119

حبذا شهر نشابور كه در روى زمين * گر بهشت است همين است و گرنه خود نيست

223

حق ز تنم بركشيد پيرهن هستيم * يوسف من با من است من چه كنم پيرهن !

170

خاقانى آن كسان كه طريق تو مىروند * زاغند و زاغ را روش كبك آرزوست

221

خداى تخم حسود از زمين براندازد * اگر حسود نباشد جهان گلستان است

163

خلق در ظلمات وهم‌اند و گمان * كى توان آورد وصفش در بيان

108

خواهى كه به واليان كوهت ببرند * مگذر ز گجيل رو ز چرنداب متاب

159

دجله را امسال رفتارى عجب مستانه بود * پاى در زنجير و كف بر لب مگر ديوانه بود

194

در باغ جمال ماهرويان * ريحان و گل و بنفشه چيديم

226

درختى كه تلخ است وى را سرشت * گرش برنشانى به باغ بهشت

124

در سخن پنهان شدم مانند بو در برگ گل * هركه دارد ميل ديدن در سخن بيند مرا

261

در سه گز قد عالمى پنهان شده ! * بحر اعظم در نمى پنهان شده !

145

در كسوت خاص آمده عامى چند * بدنام كنندهء نكونامى چند

230

در ميان من و محبوب حجاب است همام * وقت آن است كه آن هم ز ميان برخيزد

231

درنيابد حال پخته هيچ خام * پس سخن كوتاه بايد و السلام

252

دل از من برد و رخ از من نهان كرد * خدايا با كه اين بازى توان كرد

138 ، 154

دو زاع كمان با عقاب سه پر * بديدم به يك گوشه آورده سر

227

دوست به دنيا و آخرت نتوان داد * صحبت يوسف به از دراهم معدود

179