هفت كشور و سفرهاى ابن تراب ( فارسى ) — الصفحة ٨٨

[ حكايت سكندر ذوالقرنين ] [ و خضر ]

خواهد شد . « 1 »

بعضى گويند پيغمبر بود و بعضى گويند الهام به او مىرسيد .

روزى نشسته بود [ كه ] حكما به تقريب صفت آب زندگانى كردند تا به حدّى كه سكندر را آرزوى آب زندگانى عنان گرفته به جانب ظلمات كشيد و آن پادشاه دادگستر و فرمانرواى ممالك هفت كشور با لشكر كوه شكوه و [ مردم ] انبوه متوجّه ظلمات گرديد .

بيت

سپاه برون از حساب و شمار * سفيد و سيه همچو ليل و نهار

فرمود كه چون راه دور و مشقّت بسيار است پير [ ان ] كهن را همراه نياورند كه تاب محنت آن راه دور ندارند .

و او را دو برادر نائب مناب بود : يكى خواجه خضر و ديگرى خواجه الياس و پدر ايشان را عمر به حدّ كمال رسيده بود و ايشان دولت ملازمت پدر را غنيمت شمرده گذاشتنش را لايق نديدند و از بيم سياست سكندر او را در صندوق انداخته همراه بردند . بعد از چندگاه به واديى رسيدند كه در آن نواحى آب نبود .

بيت

منزلى همچو وادى مجنون * خوارى و محنتش ز حدّ بيرون

[ 168 ب ]

ز آتش آفتاب عالم تاب * گشته در قعر خاك پنهان آب

مرغ از آن‌جا در اضطراب شده * بلك در نيم‌ره كباب شده

در هوايش نسيم شعله‌فروز * شعلهء جانگداز عالم سوز

و لشكر به واسطهء بىآبى مضطرب شدند و سكندر نيز متحيّر مانده متأسّف گشت و گفت سهو كرديم كه پيرى با خود همراه نياورديم .

خواجه خضر و خواجه الياس به خدمت پدر آمده كيفيّت حال بىآبى و درماندگى لشكر را گفتند .

( 1 ) . اشاره است به قصه‌اى كه در صفحهء 182 به بعد آمده .