هفت كشور و سفرهاى ابن تراب ( فارسى ) — الصفحة ٨٠

حكايت [ داعى و مراد ]

لطف « 1 » عذرخواهى مىنمود تا آن‌كه نوبت به مراد رسيد .

چون چشم داعى بر جمال مراد افتاد خدنگ محبّت او در دل داعى نشست و عنان اختيار از دست داد . چنان‌كه اهل مجلس از « 2 » محبت او واقف شدند . داعى دست‌وپا گم كرده قدم از خانه بيرون نهاد .

بيت

شحنهء عشق طرفه تجّارى است * بايد اين شيوه را ازو آموخت

بنده‌اى را به يك نظر بخريد * در زمانش به عالمى بفروخت

[ 164 الف ]

چون نامدار كيفيّت حال مشاهده كرد .

بيت

پدر را جان شيرين است فرزند * كسى در غم نخواهد جان خود را

متأمل و متأثر شد .

كامگار دانست كه حال چيست اما به طريق مطايبه سؤال نمود كه حال چيست و موجب تفكّر و انديشه كه در بشرهء تو ملاحظه مىكنم چه تواند بود .

نامدار تبسم نموده گفت :

بيت

چون ظاهر است فتنهء درد نهان تو را * گفتن چه حاجت است كه گويم بدان تو را

بدان كه داعى و مراد كه دو تازه نهال بوستان زندگانى مااند به سرحدّ كمال رسيده‌اند و بر عمر اعتمادى نمىتوان كرد .

( 1 ) . اصل : + و . ( 2 ) . اصل : در .