هفت كشور و سفرهاى ابن تراب ( فارسى ) — الصفحة ٦٨

حكايت [ حُسن و طالب ]

صورت رمز و ايما معروض گشته بود بىحجاب در ميان آورد .

حسن خود را در مقام اعتراض نموده « 1 » گفت اين چه حكايتى است كه تو مىگويى و قصد گرفتن او كرد .

خوش كلام به خود گفت حسن خود قصد تو نخواهد كرد . اما محلّ « 2 » نديمى است « 3 » . برجست و بر سر شاخ [ 155 الف ] بلندى نشست و گفت اى حسن ، طالب مزاج تو مىدانسته است كه جلادى ، به واسطهء آن اين پيغام را به دست آدمى به تو نفرستاد .

حسن را اداى او خوش آمد و بخنديد و گفت به طالب دعاى من برسان و بگوى كه درين وادى كه تو قدم نهاده‌اى و كيفيّت احوال را پيغام فرستاده‌اى غير از ملامت و درد و داغ نيست .

بيت

عاشقان را جز سرشك آل و رنگ زرد نيست * غير بدنامى و رسوايى و داغ و درد نيست

من تو را درين جفا روا نمىدارم و خود را و تو را در رسوايى تحمّل نمىآرم و اگر تو وجود سلامت خود را در چنگ ملامت مىتوانى ديد و محمل « 4 » كوه [ با ] شكوه رياضت عشق و عاشقى مىتوانى كشيد قدم پيش نه ، و الا به حضور خود بوده سرمنزل امن و گوشهء عافيت از دست مده .

چون خوش كلام جواب پيغام شنيد به خدمت طالب مسارعت نموده از آغاز و انجام عرض كرد .

طالب گفت به حسن بگو :

بيت

در عشق تو يكدل آن‌چنانم * كز هستى خويشتن به جانم

در كوى وفايت اى دلارام * انديشه نمىكنم ز بدنام [ 155 ب ]

( 1 ) . اصل : كذا ، كلماتى مىبايد افتاده باشد . ( 2 ) . اصل : كذا ، شايد : مخّل . ( 3 ) . اصل : كذا ولى معنى مناسبى ندارد . ( 4 ) . اصل : محل .