هفت كشور و سفرهاى ابن تراب ( فارسى ) — الصفحة ٣٩٢

- 9 - فهرست اشعار به ترتيب قوافى

مرا كام دل و آرام جانى * مرا خوشتر ز عمر جاودانى 61

گاهى به شكستگان محنت مىبين * تا قدر ز سعادتى كه دارى دانى 179

افتاد ز ضعف تن روانى * با چهرهء زرد چون خزانى 170

ديدم چو بهشت بوستانى * گلزار ارم ازو نشانى 50

هر چند بود مسرّتِ سلطانى * و آرام كنى به مسند خاقانى 179

برو از زندگانى صد گرانى * طلب‌كار اجل از زندگانى 204

تو را چو چشم بر آن شكل دلفريب افتد * دهى ز دست دل ، آن گه به جان فرو مانى 60

به هر نفس كه ز عمر تو بگذرد ، صد بار * كنى خيال رهايى و ليك نتوانى 61

مىكرد صبا وصف هواى سر آن كو * جان‌بخش و دل افروز چو ايّام جوانى 116

سنانها در آمد به مرد افكنى * گذر كرد از جوشن و جوشنى 165

فارس جَلد عرصهء معنى * به هر كُنج دلت درياى معنى 165

فارس جَلد عرصهء معنى * آفرينندهء سخن ، يعنى 309

گاه در دل ، گاه در چشم ترم جا م كنى * شكر اين دولت چه سان گويم ، كرمهاى مىكنى 77

اعتمادى به هيچ كارى نى * و ندرين حرفه اعتمادى نى 307

به چشم معرفت باريك‌بينى * به بزم خسروان مسند نشينى 278

چنان مىرفت آب اندر تك جوى * كه بود افتاده‌گويى از تك و پوى 167

ز پرسش در آن جنگ آشوب جوى * همه تيغها را بگرديد روى 95

به هر چه راى تو فرمان كند نپيچم * سر به هر طرف كه غمت ره كند نتابم روى 81

گر درد كشم دواست از وى * ور جور بود وفاست از وى 69

به جاى سنگ‌ريزه در تك جوى * جواهر بىدريغ افتاده هر سوى 36

گلستانى پر از گلهاى خوشبوى * چو روى مهوشانِ عنبرين موى 250

منم آن خسرو بخشنده كه هرگز نكند * خلعتِ بخشش من بر قد كس كوتاهى 31

او تازه گل بهار شاهى * تو رونق روزگار شاهى 66

هر گدايى كه به درگاه من آيد به نياز * بايد از حضرت من دولت شاهنشاهى 31

ايا زيباى تاج و تخت شاهى * بود ملك تو از مه تا به ماهى 97

به نامش رقم گشته نام شهى * به دورش جهان را اميد بهى 209

برافراشتى چتر شاهنشهى * سراسر جهان بود از غم تهى 122

ايا مه رسپهر دلربايى * ندارم بيش من تاب جدايى 96

جا گرفته به كوى رسوايى * خويش را كرده نام سودايى 308

همايون طالعى ، فرخنده رايى * مبارك طلعتى ، مشكل‌گشايى 278

از آن نگار كه غير از جفا ندارد هيچ * وفا مجوكه ورا نيست از وفا بويى 65

خداوند اسباب شاهى تويى * سزاوار لطف الهى تويى 149

اگر راه رضاى حق بدانى * نكويى كن نكويى كن نكويى 166

آراستهء همه نكويى * افزون صفتش ز هر چه گويى 139