هفت كشور و سفرهاى ابن تراب ( فارسى ) — الصفحة ٣٧٢

- 9 - فهرست اشعار به ترتيب قوافى

ز آتش آفتاب عالم‌تاب * گشته در قعر خاك پنهان آب

88

دل و ديده‌ها را نه آرام و خواب * شب و روز ز انديشهء نان و آب

143

به هنگام سخن زان لعل ناياب * گهر از آتش غيرت شده آب

279

چو از بادش افزون شود اضطراب * به غرّش كند شير را زهره آب

180

دليران به كف تيغها مثل آب * چو برق از پى قتل هم در شتاب

287

فريدون فرخ شه كامياب * كه كردى سعادت به بزمش شتاب

111

برفت آن حورپيكر همچو سيلاب * بماند اين بىدل از غم در تب و تاب

261

ز آسيب دى ، وز تموزِ سحاب * سپهر برين كرده بر خود حجاب

118

شود ار چنين بخشش ناصواب * رعيّت پريشان و لشكر خراب

181

چو از شاه ممكن نباشد عتاب * ستمگر شود بيش و كشور خراب

216

تندخويى كُشنده‌اى بىباك * روز كين فتنهء جهانِ خراب

23

ماه را شرمندگى زان پيكر چون آفتاب * آفتاب از انفعالش ذره‌سان در اضطراب

48

ز كار قلمزن كند اجتناب * رود كار عالم برون از حساب

294

چو كشيدى به خشم وقت ستيز * خنجر كين چو دشنهء قصّاب

23

سمند تو هر سو كه آرد شتاب * رود دولت و بختش اندر ركاب

149

نخستين صد گونه راه صواب * به هم گر برآرى به مشك و گلاب

176

كوه گشتى ز غايت هيبت * متزلزل چو چشمهء سيماب

24

دگر نخلش بدين ياقوتِ سيراب * چو پروين خوشه‌هايش از دُرِ ناب

36

آراسته صحنِ چرخ دولاب * چون خوان مزيّن از درِ ناب

53

گر از ابرى فتادى قطره‌اى آب * صدف ناديده بستى گوهر ناب

167

اين سؤالى است كه آسان نتوان داد جواب

290

همى لشكرى آيدش روز و شب * به يزدان برآورده دست طلب

177

ت

از خم پيچان كمندش نيست اميد نجات

48

به كاغذ پاره‌اى شادم توان ساخت * نشايد چون قلم در هجر بگداخت

96

دى از يخ بندِ طرح وصلت انداخت * زمين و آسمان را متّصل ساخت

167

ز عالم ظلم و بدعت را برانداخت * جهان را از بد ايشان تهى ساخت

237

ايا ملك‌آراى فيروز بخت * مسلّم تو را كشور و تاج و تخت

237

بنده‌اى را به يك نظر بخريد * در زمانش به عالمى بفروخت

80

شحنهء عشق طرفه تجّارى است * بايد اين شيوه را ازو آموخت

80

ز سر تا پا همه حسن و ملاحت * هويدا از رخش صبح سعادت

279

به هر مويت گرفتارند هر سو عالمى ، ليكن * نبينم در همه عالم كسى چون خود گرفتارت

235

شدم زرد و ضعيف از اشتياق ماه رخسارت * تو هم از رنگ مىدانى كه مشتاقم به ديدارت

234

نه از باد است چندين پيچ‌وخم سرو گلستان را * كه مىپيچد به خود ، از انفعال قدّ و رخسارت

235