هفت كشور و سفرهاى ابن تراب ( فارسى ) — الصفحة ٣٧١

- 9 - فهرست اشعار به ترتيب قوافى

الف

به كوشش دليران آهن قبا * ببستند ره بر نسيم صبا

287

دل بىتهوّر ، دمادم ز جا * شدى غنچه سان از نسيم صبا

111

به هر منزل كه بردارد دمى از رخ نقاب آن‌جا * عجب گر هيچ گه تابد ز خجلت آفتاب آن‌جا

239

در او آثار خوبى جمله پيدا * ز سوداى جمالش عقل شيدا

261

صاحب كرمان عفو نمايند خطا را ،

152

مىكنم گستاخى و دارم از لطفت اميد * كز كرم معذور دارى بندهء گستاخ را

اى فلك قدر سخى طبعى كه از خلد برين * بر سرت شايد كه طوبى گستراند شاخ را

پدر را جان شيرين است فرزند * كسى در غم نخواهد جان خود را

اگر چه پادشهان آتشند وقت غضب * به يك جريمه نسوزند بندهء خود را

كشم آبگون تيغ پر زهر را * بشويم ز شرّ بدان دهر را

109

نيست شاه آن كو به درويشان نيارد خويش را * شاه آن باشد كه پرسد مردم درويش را

171

از لطف گهى به نامه شادم مىساز * كز نامه تسلّى تمام است مرا

اى آن‌كه به هجر تو مقام است مرا * گاهى به تو اميّد پيام است مرا

به هر طرف كه خرامد حبيب عاشق زار * كند نثار قدومش جواهر جان را

چه دولتى است كه از بعد محنت بسيار * شود وصال ميسّر ، اسير هجران را

چون ظاهر است فتنهء درد نهان تو را * گفتن چه حاجت است كه گويم بدان تو را

ز سر گرفت جهان كهن جوانى را * گذاشت پايهء پيرى و ناتوانى را

169

رنج را گرچه دوا مىرسد از پيش طبيب * اين نه رنجى است كه از پيش طبيب است دوا

اى كه از سوز درونم خبرى مىپرسى * مرضم جمله ز عشق است نه از بادِ هوا

فتادند هر سو بسى كشته‌ها * كه هر جا شد از كشته‌ها پشته‌ها

188

به دورانش جهان را خرّميها * خلايق در مقام بىغميها

آن فلك قدرى كه آمد افتخار انبيا * گرد نعلينش به چشم اهل عالم توتيا

126

رُخت ديدم چو خورشيد جهانتاب * در آن سرچشمه دادم ديده را آب

263

جهان را دى به حدّى كرد بىتاب * كه در جوها ز سردى خشك شد آب

167

ز سهم قوس ماهى گشته بىتاب * چو برگ بيد مىلرزيد در آب

167