هفت كشور و سفرهاى ابن تراب ( فارسى ) — الصفحة ٣٠٢

حكايت [ نقاش و زرگر و صياد ]

بيت

چه كار آيدم اين چنين روزگار * سيه‌روزگارى چو شبهاى تار

تنم گشته از بار محنت چو نون * دلم گشته از درد و اندوه خون

ندارم ، چه دارم درين زندگى * به‌جز خجلت و غير شرمندگى

گهم چاشت بىدانه و گاه شام * گهم روز چون روزه‌دارى تمام

بعد ازين اين‌جا « 1 » بودن موجب انفعال ياران و سبب ملال غمگساران مىشود .

اكنون تو را وداع مىكنم كه عزم سفر دارم .

جوان زرگر بگريست و گفت تو را بدين حال نمىتوانم ديد و عزيمت تو را مانع نمىتوانم گرديد .

بيت

به هر كجا كه روى ياروياورت توفيق * به دولت و به سعادت خدا رفيق و شفيق

اما مرا دور از وصال تو زندگانى محال مىنمايد [ 117 الف ] و از چون تو يارى جدايى دشوار كه روشنايى ديده و دل را به تماشاى جمال تو مىدانم .

بيت

اى در دل و ديده روشنايى از تو * وى با غم هجر آشنايى از تو

يا ربّ كه مرا از تو جدايى نشود * كز مرگ بتر بود جدايى از تو

مرا نيز احوال پريشان است و پيش ازين انديشهء گشتى در خاطرم مىگذشت .

اكنون كه تو عازم و جازم شدى خود لازم گشت . پس هر دو با هم اتّفاق كرده به جانب روم رفتند .

ناگاه روزى گذر ايشان به بتخانه [ اى ] افتاد و در آن خانه بتى ديدند [ كه ] بر فراز « 2 » صد خروار زر نهاده . مادّهء طمع ايشان در حركت آمد و آخر به مكر و حيله به لباس پيران بت‌پرست كه سالها به عبادت اصنام قيام نموده‌اند برآمدند و از گوشه‌اى سماع‌كنان متوجّه آن بتكده گرديدند .

( 1 ) . اصل : آنجا . ( 2 ) . اصل : قرار ( از نسخهء ق آورده شد ) .