هفت كشور و سفرهاى ابن تراب ( فارسى ) — الصفحة ٢٥٧

حكايت [ سليمان و بلقيس ]

چون به نزديك سليمان رسيد چشمش بر آن تعبيهء مينايى افتاد و در آن ماهيان ديد . تصوّر كرد كه آب است . دامن بركشيد چنان‌كه ساقهاى سيمينش همچو ماهى نمودار شد و سليمان مشاهده نمود . به غايت پسنديد و نخواست كه چشم غير بر آن افتد . آواز داد كه پاى خود بپوش كه آبگينه است نه آب .

بلقيس پيش كرسى سليمان آمد و به شرف اسلام مشرّف شده حضرت سليمان او را به حرم خود فرستاد و به نكاح خويش درآورد و به جهت موى ساق او ديوان نوره و حمّام ترتيب كردند .

و قبل از سليمان سفتن ياقوت و مرواريد و غوّاصى بحر و نوره و حمّام رسم نبود . آن زمان پيدا شد . اين بود حكايت سليمان و بلقيس .

غرض من ازين حكايت آن است كه اگر نصيره نادان بود [ 88 الف ] بلقيس عاقله بود .

چون خواجه عقيل الدين سخن تمام كرد از مقابل يكى پيدا شد .

بيت

شتابنده مانند تير از كمان * در آن شيوه فرزانهء آن زمان

به خدمت ابن تراب رسيده خدمت و زمين‌بوسى به‌جاى آورد .

ابن تراب پرسيد كه از كجايى و چه نام دارى و عزم كدام ديار دارى .

گفت مرا درّى شبرو گويند . در ملازمت زهره بانو كه پادشاه كشور پنجم است مىباشم

و ملكه چند روز شد كه از تشريف قدوم خدّام [ آن حضرت ] خبر يافته ، تهيهء خدمتگارى كرده منتظر مىبود . امّا امروز به استقبال شتافته جهت غلبات شوق ملاقات مرا پيشتر فرستاده تا هرجا به شما رسم مژده باز گردانم .