هفت كشور و سفرهاى ابن تراب ( فارسى ) — الصفحة ١٧٨

[ كشور اول ] [ معرّفى اصناف اطرافيان شاه ]

عرصهء عالم كه برّو بحر را به سرعت قدم مىروند و مىآيند بيشتر زيب و زينت مملكت مشاهده مىكنند و زينت ممالك به اين دو چيز است .

چرا كه عمارت نشان معمورى ملك و مهربانى پادشاه است ، و زراعت كردن سبب احوال دانستن رعاياست كه [ بر چه ] منوال مىگذرد ، و هر آينه در عمارت كوشم تا ديار من آراسته « 1 » باشد و زراعت نمايم كه حال رعيّت دانم و ظلم را پيرامن ايشان نگذارم تا مرا در پيش خداوند گرفتارى و شرمسارى نباشد .

بيت

در جهان هرچه هست از بد و نيك * جمله در حكم شهريار بود

پادشاهى كه عدل و داد كند * لايق لطف كردگار بود

[ نه ] ستم‌پيشه‌اى كه روز حساب [ 3 ب ] * روى بر خاك و شرمسار بود

دويم آن‌كه گفتى دزدان بىباك ناپاك را چرا نزد خود راه داده‌اى ، راست گفتى كه ايشان طايفهء گمراه نادانند و بدخواه مسلمانان . اما ايشان را آن‌كار به واسطهء ضرورت و پريشانى ايّام نافرجام است كه فلاكت ايشان را به سرحدّ هلاكت مىرساند ، ناچار پاى در آن‌كار نهاده‌اند و نام و ناموس را كه مطلوب اهل حيات است بر باد داده‌اند .

بيت

از جوع كسى كه او نفس دير زند * شايد ز طمع كه حمله بر شير زند

چون مرغ شود تشنه ز انديشهء آب * خود را چه عجب اگر به شمشير زند

من ايشان را طلبيده چندان رعايت كنم كه ايشان را ياد آن كار نيايد ، بلك از آن عار دارند و اگر آگه شوند كه ديگرى به آن امر اشتغال دارد « 2 » او را از آن شيوه باز مىدارند [ و ] مقيمان ديار من از شرّ ايشان فارغ مىشوند .

سيم پرسيدى كه گوركنان خاكسار تيره روزگار را كه غبار نكبت در ناصيهء ايشان هويداست و آثار نفرت در چهرهء ايشان پيدا به مجلس خود چرا گذاشته [ اى ] .

بدان كه ايشان ترك شغل دنيا نموده روى به كار آخرت آورده‌اند . ايشان را

( 1 ) . اصل : راسته . ( 2 ) . اصل : + و .