هفت كشور و سفرهاى ابن تراب ( فارسى ) — الصفحة ١٧٦

[ كشور اول ] [ معرّفى اصناف اطرافيان شاه ]

بفروشند و در خدمت تو به وقتى چالاكى نمايند كه شكم سير و تن پوشيده گردد .

چون از اين هر دو فارغ شوند راه سفر هندوستان پرسند بر سر مهمّات خود باز داشته ، از ايشان چه توقّع مىدارى كه ايشان حكم ديوار شوره‌ناك دارند كه آخر اصل خويش به كار آرند .

بيت

اگر از گلِ شورهء بدسرشت * بيابى « 1 » ، بسازى به باغ بهشت

نخستين صد گونه راه صواب * به هم گر برآرى به مشك و گلاب

دهد خشت و [ 2 الف ] گل جبرئيل امين * بلندش كنى همچو چرخ برين

پى زينت او ز نقش و نگار * بسازى به هر گوشه صد اصل كار

نمايى درو غايت اهتمام * كنى با هزار التماسش تمام

همان شوره آخر كند كار خويش * تو شرمنده گردى ز كردار خويش

نهم آن‌كه حكم پادشاه در مملكت نافذ باشد به خدم و سپاه . و الّا امكان دارد كه بعضى گردن‌فرازان سر از فرمان كشيده ، پاى از دايرهء متابعت بيرون نهند .

بدان سبب پادشاهان در بسيارى خيل و حشم سعى نموده و در غايت [ حرمت ] ايشان مبالغه فرموده‌اند . از چيست كه دلاوران لشكر خود را كه از براى تو جان در معرض تلف « 2 » انداخته سينه را سپر تير بلا ساخته‌اند « 3 » بد نگاه مىدارى .

( 1 ) . اصل : نيابى . ( 2 ) . اصل : طلف . ( 3 ) . اصل : + از .